„W godzinach popołudniowych dnia… ujawniono, że autorka bestsellerowej powieści Powietrzna
poczwarka, „Fukaeri”, znana także jako Eriko Fukada (17 l.), zniknęła bez śladu. Profesor Takayuki
Ebisuno (63 l.), antropolog kulturowy będący opiekunem dziewczyny, zgłosił jej zniknięcie w
komisariacie w Ōme. Podobno 27 czerwca Eriko nie wróciła do domu w Ōme ani do mieszkania w
centrum Tokio i od tego czasu nie ma z nią kontaktu. Profesor Ebisuno powiedział dziennikarzowi
w rozmowie telefonicznej, że kiedy widział Eriko po raz ostatni, była zdrowa i nie dostrzegł nic
niezwykłego w jej zachowaniu, więc nie przychodzi mu do głowy żaden powód jej zniknięcia.
Nigdy wcześniej nie zniknęła bez uprzedzenia i profesor bardzo się martwi, że coś mogło jej się
stać. Yūji Komatsu, redaktor odpowiedzialny za wydanie Powietrznej poczwarki w wydawnictwie
X, powiedział: „Książka jest od sześciu tygodni na szczycie listy bestsellerów i wzbudza wielkie
zainteresowanie, ale panna Fukada nie chciała się pokazywać w środkach masowego przekazu.
Nasze wydawnictwo nie wie jeszcze, czy za zniknięciem autorki kryje się chęć uniknięcia rozgłosu.
Panna Fukada jest bardzo młodą i utalentowaną pisarką, po której wiele można się w przyszłości
spodziewać, pragniemy więc, by jak najszybciej wróciła cała i zdrowa”. Policja prowadzi śledztwo,
biorąc pod uwagę kilka różnych możliwości.
Na obecnym etapie nie mogą w gazecie napisać nic więcej, pomyślał Tengo. Jeśli zrobią z tego
wielką sensację, a Fukaeri wróci jak gdyby nigdy nic po dwóch dniach, dziennikarz wyjdzie na
głupka, a i gazeta straci wiarygodność. To samo dotyczy policji. Jedni i drudzy najpierw wydają
zwięzłe, neutralne oświadczenia, jakby wypuszczali balon pomiarowy, a potem zamierzają przez
pewien czas obserwować sytuację i patrzeć, w którą stronę skłoni się opinia publiczna. Zrobi się z
tego wielka afera, dopiero kiedy temat podejmą tygodniki i zacznie się o tym mówić w
telewizyjnych programach informacyjnych. Ale do tego czasu zostało jeszcze kilka dni.
Nie było jednak wątpliwości, że prędzej czy później zrobi się gorąco. Powietrzna poczwarka
została bestsellerem, a autorka, Fukaeri, była niezwykle urodziwą siedemnastoletnią dziewczyną. I
zniknęła bez śladu. Musi się zrobić szum. Prawdopodobnie tylko cztery osoby na całym świecie
wiedzą, że nie została porwana, ale gdzieś się ukrywa. Oczywiście wie ona sama. Wie też Tengo. I
wiedzą profesor Ebisuno i jego córka Azami. Poza nimi nikt nie ma pojęcia, że ten szum wokół
zniknięcia Fukaeri to trik mający przyciągnąć uwagę opinii publicznej.
Tengo nie potrafił ocenić, czy powinien się cieszyć, czy niepokoić tym, że wie. Pewnie powinien
się cieszyć. Bo nie musi się o nią martwić. Jest w bezpiecznym miejscu. Lecz jednocześnie nie ma
wątpliwości, że on sam tkwi po uszy w tych kombinacjach. Profesor Ebisuno podważył łomem
wielką, pechową skałę, tak że dostało się pod nią światło słoneczne, a teraz czeka, żeby zobaczyć,
co spod niej wypełźnie. Tengo niechętnie musi stać u jego boku, choć sam wcale nie chce wiedzieć,
co się wyłoni. W miarę możliwości wolałby tego nie oglądać. Przecież wiadomo, że to będzie coś
chorego, z czego wynikną same kłopoty. Ale zdawało mu się, że nie może odejść i musi zobaczyć,
co się kryje pod skałą.
Dopił kawę, zjadł grzanki i jajko i wyszedł z kawiarni, zostawiając tam przeczytaną gazetę. Wrócił
do domu, umył zęby, wziął prysznic i przygotował się do pójścia na kursy.
W czasie przerwy południowej przyszedł do niego jakiś nieznajomy. Tengo skończył
przedpołudniowe zajęcia i siedział właśnie w pokoju nauczycielskim, przeglądając poranne
wydania gazet, których jeszcze nie czytał. Sekretarka dyrektora powiedziała Tengo, że ktoś na
niego czeka. Była o rok starsza od Tengo i bardzo kompetentna. Oficjalnie miała etat sekretarki,
lecz praktycznie to ona zarządzała całą szkołą. Nie dało się jej nazwać pięknością, jej rysy
wydawały się zbyt nieregularne, ale miała dobrą figurę i znakomicie się ubierała.
– Ten pan nazywa się Ushikawa – powiedziała.
Tengo nie pamiętał nikogo o takim nazwisku.
Z jakiegoś powodu lekko się skrzywiła. – Mówi, że to ważna sprawa i w miarę możności chciałby
porozmawiać z tobą w cztery oczy.
– Ważna sprawa? – powtórzył zdziwiony Tengo. Nie zdarzało się, żeby ktoś przychodził do niego
na kursy w ważnej sprawie.
– Pokój do przyjmowania interesantów jest wolny, więc tam go zaprowadziłam. Chociaż, prawdę
mówiąc, taki mało ważny pracownik jak ty nie powinien z niego korzystać.
– Dziękuję – powiedział Tengo i przywołał na twarz uśmiech.
Jednak ona nie zwróciła na to uwagi, tylko zafurkotała połami nowego letniego żakietu od agnès b.
i odeszła gdzieś szybkim krokiem.
Ushikawa był niewysokim mężczyzną wyglądającym na czterdzieści parę lat. Tułów miał gruby,
pozbawiony wcięć, do tego podwójny podbródek. Tengo nie był do końca pewien, ile może mieć
lat. Z powodu szczególnego, czy raczej niecodziennego, wyglądu trudno było skompletować w
myślach elementy potrzebne zwykle do określenia czyjegoś wieku. Mógł być starszy, ale mógł też
być młodszy. Gdyby ktoś powiedział Tengo, że facet ma trzydzieści dwa lata, przyjąłby to bez
zastrzeżeń. Podobnie, gdyby mu powiedziano, że pięćdziesiąt sześć. Zęby miał nierówne, kręgosłup
skrzywiony pod dziwnym kątem, czubek wielkiej głowy nienaturalnie płaski i łysy, o
nieregularnym zarysie. To płaskie miejsce przypominało lądowisko helikopterów wojskowych
zbudowane na strategicznie ważnym wzgórzu. Widział takie na filmie dokumentalnym o wojnie w
Wietnamie. Kępki grubych, czarnych, kręconych włosów jakby przywarły do płaskiej i
nieregularnej głowy, nadmiernie urosły i bez przeszkód opadały na uszy. Te włosy
dziewięćdziesięciu ośmiu osobom na sto przywiodłyby na myśl włosy łonowe. Tengo nie potrafił
ocenić, z czym skojarzyłyby się pozostałym dwóm osobom.
Zdawało się, że wszystko – poczynając od budowy ciała i rysów twarzy – było w nim
niesymetryczne. Najpierw właśnie to rzucało się w oczy. Oczywiście każdy człowiek zawsze w
większym lub mniejszym stopniu ma niesymetryczną prawą i lewą stronę, więc samo w sobie nie
jest to wbrew prawom natury. Tengo także miał różnego kształtu powieki – prawa był inna niż
lewa. Lewe jądro znajdowało się nieco niżej niż prawe. Nasze ciała nie są masowo produkowane w
fabrykach według idealnego wzorca. Ale w przypadku tego człowieka różnica między prawą a lewą
stroną wykraczała poza granice normalności. To widoczne dla każdego zachwianie równowagi
mimowolnie stymulowało system nerwowy patrzącego i sprawiało, że czuł się nieswojo. Zupełnie
jakby widział tego człowieka w krzywym zwierciadle, w którym wszystko odbijało się nadmiernie
wyraźnie.
Szary garnitur mężczyzny pokrywały niezliczone drobne zmarszczki. Przypominał ląd po przejściu
lodowca. Kołnierzyk białej koszuli był z jednej strony podwinięty, węzeł krawata wykręcony,
zupełnie jakby odwracał się od nieprzyjemnej konieczności istnienia w tym miejscu. Garnitur,
krawat, koszula – nic na niego nie pasowało. Wzór krawata przypominał poplątany makaron
namalowany w stylu impresjonistycznym przez niezbyt zdolnego studenta malarstwa. Wszystko
wydawało się przypadkowe i wyglądało na kupione w tanim sklepie. Ale kiedy człowiek dłużej się
przyglądał, zaczynało mu się robić bardziej żal ubrania niż jego właściciela. Tengo prawie nie
przejmował się tym, co na siebie wkładał, ale z jakiegoś powodu dziwnie zwracał uwagę na strój
innych. Gdyby miał wybrać spośród ludzi spotkanych w ciągu ostatnich dziesięciu lat tych
najgorzej ubranych i sporządzić ich listę, ten człowiek na pewno by się na niej znalazł. Nie tylko
był źle ubrany. Robił wrażenie, jakby celowo bluźnił przeciwko samej idei stroju.
Kiedy Tengo wszedł do pokoju, w którym przyjmowano interesantów, tamten wstał, wyjął
wizytówkę i z ukłonem podał ją Tengo. Widniało na niej imię i nazwisko po japońsku, a pod
spodem alfabetem łacińskim: Toshiharu Ushikawa. A jeszcze niżej: Dyrektor Fundacji Wspierania
Nowej Japońskiej Nauki i Sztuki. Fundacja mieściła się w Kōjimachi w dzielnicy Chiyoda, podano
też telefon. Tengo oczywiście nie wiedział nic ani o Fundacji Wspierania Nowej Japońskiej Nauki i
Sztuki, ani na czym polegała funkcja jej dyrektora. Ale wizytówka była elegancka, z wytłoczonym
emblematem, nie wyglądała na coś wydrukowanego prowizorycznie. Tengo przyglądał jej się przez
chwilę, a potem jeszcze raz spojrzał na mężczyznę. Ten człowiek zupełnie nie robi wrażenia
dyrektora Fundacji Wspierania Nowej Japońskiej Nauki i Sztuki, pomyślał.
Usiedli naprzeciw siebie na fotelach po dwóch stronach niskiego stolika. Mężczyzna otarł
chusteczką pot z czoła, kilka razy mocno je pocierając, i wsadził tę nieszczęsną chusteczkę z
powrotem do kieszeni marynarki. Pani z recepcji podała im herbatę. Tengo podziękował jej.
Ushikawa się nie odezwał.
– Najmocniej przepraszam, że przeszkadzam panu podczas przerwy i że przyszedłem, nie
umówiwszy się wcześniej – przeprosił po odejściu recepcjonistki Ushikawa. Słowa były zasadniczo
grzeczne, ale w jego tonie było coś dziwnie bezczelnego. Ten ton nie przypadł Tengo do gustu. –
Ale zaraz, czy pan miał czas coś zjeść? Gdyby pan wolał, możemy gdzieś pójść i porozmawiać
podczas posiłku.
– Nie jem w pracy lunchu – odparł Tengo. – Zjadam coś lekkiego po popołudniowych zajęciach.
Proszę się tym nie martwić.
– Oczywiście. To w takim razie pozwolę sobie wyłuszczyć sprawę. Tutaj chyba będziemy mogli
spokojnie, bez pośpiechu porozmawiać. – Rozejrzał się po wnętrzu, jakby je oceniał.
Pokój nie był szczególnie imponujący. Na ścianie wisiał duży obraz olejny przedstawiający jakieś
góry. Uwagę zwracało jedynie to, że malarz musiał zużyć dużo farby. W wazonie ułożono kwiaty
przypominające dalie. Drętwe rośliny przywodzące na myśl mało rozgarniętą kobietę w średnim
wieku. Tengo nie miał pojęcia, po co szkole oferującej kursy przygotowawcze na studia potrzebny
jest taki ponury pokój do przyjmowania interesantów.
– Zapomniałem się przedstawić. Nazywam się Ushikawa, jak pan widzi na wizytówce. Wszyscy
przyjaciele mówią na mnie Ushi[1]. Nikt się do mnie nie zwraca pełnym nazwiskiem – Ushikawa.
Jestem zwykle tylko Ushi – oznajmił Ushikawa i uśmiechnął się.
Przyjaciele? Czy ktoś miałby ochotę zaprzyjaźnić się z tym człowiekiem? Tengo szczerze wątpił.
To pytanie zrodziło się z czystej ciekawości.
Prawdę mówiąc, pierwsze wrażenie, jakie zrobił na nim ten człowiek, było bliskie wstrętu.
Przywodził na myśl coś obrzydliwego, co wypełzło z jakiejś ciemnej dziury w ziemi. Coś
nieokreślonego, galaretowatego, co nie powinno wychodzić na światło dzienne. Może profesor
Ebisuno przypadkiem wywabił spod skały właśnie jego. Tengo nieświadomie zmarszczył brwi i
odłożył na stolik wizytówkę. Toshiharu Ushikawa – tak się ten człowiek nazywał.
– Na pewno jest pan zajęty, więc nie będę tracił czasu na długie wstępy. Przejdę od razu do sedna –
powiedział Ushikawa.
Tengo lekko skinął głową.
Ushikawa wypił łyk herbaty, a potem zaczął mówić.
– Przypuszczalnie nie słyszał pan nigdy o Fundacji Wspierania Nowej Japońskiej Nauki i Sztuki.
(Tengo przytaknął). To stosunkowo nowa fundacja, w centrum naszej działalności jest znajdowanie
przedstawicieli młodego pokolenia działających indywidualnie w dziedzinie nauki lub sztuki –
chodzi szczególnie o osoby jeszcze niezbyt znane – i wspieranie ich. Innymi słowy, celem naszym
jest dbanie o młode pędy, które będą dźwigać ciężar nowych czasów we wszystkich dziedzinach
współczesnej kultury japońskiej. Zatrudniamy osoby, które zbierają dla nas informacje i pomagają
nam znaleźć odpowiednich kandydatów z różnych dziedzin. Każdego roku wybieramy pięciu ludzi
sztuki albo nauki i oferujemy im granty. Przez rok mogą robić, co sobie życzą. Nie ma żadnych
ukrytych wymagań. Tylko pod koniec roku oczekujemy sprawozdania – ale to czysta formalność.
Wystarczy zwięźle napisać, jaką działalność prowadziło się przez rok i jakie wydała owoce.
Zamieszczamy to w biuletynie, który publikujemy. Nie ma żadnych kłopotliwych formalności.
Dopiero rozpoczęliśmy naszą działalność, więc ważne jest pozostawienie konkretnych śladów
naszych osiągnięć. Innymi słowy, jesteśmy jeszcze na etapie zasiewania nasion. Konkretnie
mówiąc, każda osoba otrzymuje grant w wysokości trzech milionów jenów rocznie…”

Murakami w mistrzowski sposób buduje fantastyczne postaci, równoległe światy, zaciera granice między rzeczywistością a literaturą. 1Q84 to opowiadana na przemian historia kobiety i mężczyzny, Aomame i Tengo, sensacyjna, chwilami wręcz przerażająca.

Oboje w dzieciństwie dobrze się znali i wszystko wskazuje na to, że ich ścieżki znowu się skrzyżują. Ona jest instruktorką sztuk walki, masażystką, a po godzinach perfekcyjną morderczynią. On – wykładowcą matematyki, a w wolnych chwilach początkującym pisarzem i redaktorem.

Aomame dostaje się do innej rzeczywistości. Ona i Tengo desperacko próbują się odnaleźć. Aomame postanawia powrócić do normalnego świata, a gdy to się jej nie udaje, podejmuje decyzję o samobójstwie. Ma nadzieję, że w ten sposób porzuci drugą siebie żyjącą w roku 1Q84 i powróci do zwykłego roku 1984. W tym samym czasie Tengo postanawia, że spróbuje żyć w świecie, w którym na niebie unoszą się dwa księżyce, bo wie, że tylko w nim może spotkać swoją Aomame.

Cena: 34,20 Sprawdź dostępność→

 
Autor: Haruki Murakami
Wydawnictwo: Muza , Luty 2011
ISBN: 978-83-7495-936-0
Liczba stron: 416
Wymiary: 145 x 205 mm

Notatka na temat chronologii:

Fragment książki:

„Ser Desmond Grell całe życie służył rodowi Tullych. Kiedy Catelyn się urodziła, był giermkiem, gdy nauczyła się chodzić, jeździć konno i pływać, rycerzem, a kiedy wyszła za mąż, dowódcą zbrojnych. Mała Cat lorda Hostera na jego oczach stała się młodą kobietą, żoną wielkiego lorda i matką króla. A teraz zobaczył, jak zostałam zdrajczynią.
Wyruszając na bitwę, jej brat Edmure mianował ser Desmonda kasztelanem Riverrun, i to on musiał zająć się sprawą jej zbrodni. Żeby ułatwić sobie zadanie, przyprowadził ze sobą zarządcę jej ojca, ponurego Utherydesa Wayna. Mężczyźni wpatrywali się w nią bez ruchu: ser Desmond tęgi, rumiany i zawstydzony; Utherydes poważny, wychudzony i melancholijny. Obaj czekali, aż drugi zacznie mówić. Poświęcili życie na służbę mojemu ojcu, a ja się im odwdzięczyłam hańbą – pomyślała znużona Catelyn.
– Twoi synowie – odezwał się wreszcie ser Desmond. – Maester Vyman nam powiedział. Biedni chłopcy. To straszne. Straszne. Ale…
– Dzielimy twój smutek, pani – wtrącił Utherydes Wayn. – Całe Riverrun pogrążyło się z tobą w żałobie, ale…
– Ta wiadomość z pewnością doprowadziła cię do szaleństwa – przerwał mu ser Desmond. – Żałoba spowodowała obłęd, obłęd matki. Ludzie to zrozumieją. Nie wiedziałaś…
– Wiedziałam – sprzeciwiła się stanowczo Catelyn. – Zdawałam sobie sprawę, co robię, i byłam świadoma, że to zdrada. Jeśli mnie nie ukarzecie, ludzie pomyślą, że wspólnie uknuliśmy spisek, by uwolnić Jaime’a Lannistera. To była wyłącznie moja wina i tylko ja powinnam ponieść odpowiedzialność. Jeśli tak się musi stać, zakujcie mnie w pozostałe po Królobójcy łańcuchy i będę nosiła je z dumą.
– W łańcuchy? – Samo to słowo przyprawiło biednego ser Desmonda o szok. – Matkę króla, córkę mojego lorda? To wykluczone.
– Pani, może zgodziłabyś się na areszt domowy w swej komnacie do czasu powrotu ser Edmure’a? – zaproponował zarządca Utherydes Wayn. – Mogłabyś spędzić trochę czasu w samotności, pomodlić się za zamordowanych synów.
– Tak – zgodził się ser Desmond. – Najodpowiedniejsza byłaby komnata w wieży.
– Jeśli mam być uwięziona, to najlepiej w komnatach ojca, żebym mogła służyć mu pociechą w jego ostatnich chwilach.
Ser Desmond zastanawiał się chwilę.
– Zgoda. Nie zabraknie ci wygód i będziesz traktowana z szacunkiem, ale musimy ci odebrać wolność w obrębie zamku. Możesz chodzić do septu, kiedy tylko zechcesz, ale poza tym nie opuszczaj komnat lorda Hostera aż do powrotu lorda Edmure’a.
– Jak sobie życzysz. – Jej brat nie był lordem, dopóki żył lord Hoster, ale Catelyn nie zamierzała poprawiać ser Desmonda. – Jeśli musicie, przydzielcie mi strażnika, ale macie moje słowo, że nie będę próbowała ucieczki.
Ser Desmond skinął głową, wyraźnie zadowolony, że uporał się już z tym przykrym zadaniem, lecz Utherydes Wayn o smutnym spojrzeniu został w komnacie jeszcze chwilę po jego wyjściu.
– Popełniłaś ciężki występek, pani, ale i tak nic z tego nie wyniknie. Ser Desmond wysłał w pościg ser Robina Rygera, nakazując mu sprowadzić Królobójcę żywcem… a gdyby mu się nie udało, jego głowę.
Catelyn nie była tym zaskoczona. Oby Wojownik dodał siły twemu ramieniu, Brienne – modliła się. Zrobiła wszystko, co mogła, i teraz pozostała jej jedynie nadzieja.
Przeniesiono jej rzeczy do komnaty ojca. Dominowało w niej wielkie łoże z baldachimem, na którym się urodziła. Jego kolumnom nadano kształt skaczących pstrągów. Jej ojca przeniesiono pół piętra niżej. Łoże chorego ustawiono na wprost trójkątnego balkonu jego samotni. Było z niego widać rzeki, które zawsze tak bardzo kochał.
Gdy Catelyn znalazła się w środku, lord Hoster spał. Wyszła na balkon i oparła dłoń na szorstkiej kamiennej balustradzie. Za ostrym końcem zamkowych murów wartki Kamienny Nurt łączył swe wody ze spokojnymi Czerwonymi Widłami i jej wzrok sięgał daleko w dół rzeki. Jeśli na wschodzie pojawi się pasiasty żagiel, to będzie znaczyło, że wraca ser Robin. Na razie powierzchnia wód była pusta. Podziękowała za to bogom i wróciła do ojca.
Nie wiedziała, czy lord Hoster zdaje sobie sprawę z jej obecności i czy w czymkolwiek mu ona pomaga, jego bliskość natomiast dodawała jej otuchy. Co byś powiedział o mojej zbrodni, ojcze? – zastanawiała się. Czy postąpiłbyś tak samo, gdybyśmy z Lysą wpadły w ręce wrogów, czy ty również byś mnie potępił i nazwał to obłędem matki?
Komnatę wypełniała woń śmierci, ciężka, słodkawa i obrzydliwa. Przypominała jej utraconych synów, słodkiego Brana i małego Rickona, zabitych przez Theona Greyjoya, który był podopiecznym Neda. Nadal opłakiwała Neda, będzie go opłakiwała aż do śmierci, ale żeby stracić też dzieci…
– Utrata dziecka to straszny, okrutny cios – wyszeptała cicho, raczej do siebie niż do ojca.
Lord Hoster rozchylił powieki.
– Ruta – wyszeptał ochrypłym z bólu głosem.
Nie poznaje mnie. Przyzwyczaiła się już do tego, że brał ją za matkę albo za Lysę, tego imienia jednak nie znała.
Jestem Catelyn – wyszeptała. – Jestem Cat, ojcze.
Wybacz mi… krew… och, proszę… Ruta…
Czy w życiu jej ojca mogła być inna kobieta? Może jakaś wiejska dziewczyna, którą skrzywdził za młodu? Czy mógł po śmierci matki szukać pociechy w ramionach dziewki służebnej? To była dziwnie niepokojąca myśl. Nagle wydało jej się, że w ogóle nie znała ojca.
– Kto to jest Ruta, ojcze? Czy mam po nią posłać? Gdzie mogę ją znaleźć? Czy jeszcze żyje?
Lord Hoster jęknął.
– Nie żyje. – Chwycił ją za dłoń. – Będziesz jeszcze miała inne… słodkie dzieci z prawego łoża.
Inne? – pomyślała Catelyn. Czyżby zapomniał, że Ned nie żyje? Czy nadal mówi do Ruty, czy do mnie? A może do Lysy albo matki?
Kaszlnął i z ust popłynęła mu krwawa ślina. Uścisnął mocno jej palce.
– …bądź dobrą żoną, a bogowie cię pobłogosławią… synami… prawowitymi synami… aaachchch…
Lord Hoster zacisnął dłonie w nagłym paroksyzmie bólu, wbijając paznokcie w skórę Catelyn. Z jego ust wyrwał się stłumiony krzyk.
Szybko zjawił się maester Vyman, który przygotował kolejną dawkę makowego mleka i pomógł swemu panu je wypić. Po chwili lord Hoster Tully ponownie zapadł w głęboki sen.
– Pytał o jakąś kobietę – oznajmiła Cat. – O Rutę.
– Rutę?
Maester popatrzył na nią zdziwiony.
– Nie znasz nikogo o tym imieniu? Dziewki służebnej albo kobiety z jakiejś pobliskiej wioski? Może to ktoś z dawnych czasów?
Catelyn opuściła Riverrun na wiele lat.
– Nie, pani. Jeśli chcesz, mogę o nią zapytać. Utherydes Wayn z pewnością będzie wiedział, czy ktoś taki służył w Riverrun. Mówiłaś, Ruta? Prostaczkowie często nadają córkom imiona kwiatów albo ziół. – Maester zamyślił się. – Przypominam sobie taką wdowę, która przychodziła do zamku pytać, czy mamy stare buty, w których trzeba wymienić podeszwy. Wydaje mi się, że nazywała się Ruta. A może Szałwia? Coś w tym rodzaju. Nie przychodzi już jednak od wielu lat…
– Nazywała się Fiołek – przerwała mu Catelyn, która świetnie pamiętała staruszkę.
– Naprawdę? – Maester miał zawstydzoną minę. – Wybacz, lady Catelyn, ale nie mogę tu zostać dłużej. Ser Desmond powiedział, że wolno nam rozmawiać z tobą tylko o tym, czego wymagają nasze obowiązki.
– W takim razie musisz wykonać jego polecenie.
Nie mogła mieć pretensji do ser Desmonda. Nie dała mu powodów do zaufania i z pewnością obawiał się, że mogłaby wykorzystać lojalność, którą wciąż czuło wobec córki swego lorda wielu ludzi z Riverrun, by narobić mu jeszcze więcej kłopotów. Wreszcie mogę zapomnieć o wojnie – powiedziała sobie. Choćby tylko na krótką chwilę.
Po wyjściu maestera zarzuciła wełniany płaszcz i ponownie wyszła na balkon. Blask słońca złocił przepływające obok zamku wody. Catelyn osłoniła oczy dłonią, ze strachem wypatrując odległego żagla. Nie widziała jednak nic, a to znaczyło, że jej nadzieje nie umarły.
Stała tak do wieczora i przez znaczną część nocy, aż wreszcie rozbolały ją nogi. Późnym popołudniem do zamku przyleciał kruk, który skierował się do ptaszarni, poruszając leniwie wielkimi, ciemnymi skrzydłami. Czarne skrzydła, czarne słowa – pomyślała, przypominając sobie poprzedniego ptaka i grozę, którą przyniósł.
Wieczorem wrócił maester Vyman, który zajął się lordem Tullym i przyniósł Catelyn skromną kolację złożoną z chleba, sera i gotowanej wołowiny z chrzanem.
– Rozmawiałem z Utherydesem Waynem, pani. Jest prawie pewien, że za jego czasów w Riverrun nie służyła żadna kobieta imieniem Ruta.
– Widziałam dzisiaj kruka. Czy pojmano Jaime’a?
Albo zabito, bogowie brońcie?
– Nie, pani, nie mamy żadnych wieści o Królobójcy.
– A więc to kolejna bitwa? Czy Edmure ma kłopoty? Albo Robb. Proszę cię, okaż mi trochę serca i ugaś moje obawy.
– Pani, nie powinienem… – Vyman rozejrzał się wokół, jakby chciał się upewnić, że w komnacie nikogo nie ma. – Lord Tywin opuścił dorzecze. Na brodach bez zmian.
– W takim razie skąd przyleciał ten kruk?
– Z zachodu – odpowiedział. Zajął się pościelą lorda Hostera, nie chcąc patrzeć jej w oczy.
– Czy to wieści od Robba?
Zawahał się.
– Tak, pani.
– Stało się coś złego. – Poznała to po jego zachowaniu. Coś przed nią ukrywał. – Powiedz mi. Czy to Robb? Czy jest ranny?
Ale nie zginął, dobrzy bogowie, nie mów mi, że zginął.
– Jego Miłość odniósł ranę podczas szturmu na Turnię… – Maester Vyman nadal nie odpowiadał jej wprost. – …ale pisze, że nie ma powodu do niepokoju i ma nadzieję, że wkrótce wróci.
– Ranę? Jaką ranę? Czy jest poważna?
– Pisze, że nie ma powodu do niepokoju.
– Wszystkie rany mnie niepokoją. Czy ma odpowiednią opiekę?
– Jestem tego pewien. Zajmie się nim maester Turni.
– A gdzie został raniony?
– Pani, zabroniono mi z tobą rozmawiać. Przykro mi.
Vyman zebrał swe eliksiry i opuścił pośpiesznie komnatę. Catelyn znowu została sam na sam z ojcem. Po wypiciu makowego mleka lord Hoster zapadł w głęboki sen. Z kącika jego ust spływał wąski strumyk śliny, która zwilżała poduszkę. Catelyn wzięła płócienną chusteczkę i delikatnie wytarła plwocinę. Lord Hoster jęknął, gdy go dotknęła.
– Wybacz mi – powiedział tak cicho, że ledwie słyszała jego słowa. – Ruta… krew… krew… bogowie, bądźcie łaskawi…
Te słowa, choć nie potrafiła ich pojąć, wzbudziły w niej silny niepokój. Krew – pomyślała. Czy wszystko zawsze się musi sprowadzać do krwi? Ojcze, kim była ta kobieta i co jej uczyniłeś, że aż tak bardzo pragniesz jej wybaczenia?”

Część 3, tom 1, sagi Pieśń Lodu i Ognia.
Siedem królestw rozdarła krwawa wojna, a zima zbliża się niczym rozwścieczona bestia. Ludzie z Nocnej Straży przygotowują się na spotkanie z wielkim chłodem i żywymi trupami, które mu towarzyszą. Do inwazji na północ, której świeżo wykutą koronę nosi Robb Stark, szykuje się jednak horda głodnych, dzikich ludzi władających magią nawiedzanego pustkowia. Siostry Robba zaginęły, nie żyją albo w każdej chwili mogą zginąć na rozkaz króla Joffreya z rodu Lannisterów. A za morzem ostatnia z Targaryenów wychowuje smoki, które wykluły się na pogrzebowym stosie jej męża, gotowa pomścić śmierć ojca, ostatniego ze smoczych królów zasiadających na Żelaznym Tronie.

Wydawca: Zysk i S-ka
Data wydania: Maj 2007
Seria wydawnicza: Pieśń Lodu i Ognia
ISBN: 978-83-7506-113-0
Liczba stron: 608
Format: 12,5×18,5 cm
Rodzaj oprawy: miękka

Cena książki: 31,00 zł w księgarni internetowej Albertus.pl

„W Winterfell wołali na nią „Arya Końska Gęba” i myślała wówczas, że nic nie mogłoby być gorsze. Teraz jednak jedna z sierot, Lommy Zielona Łapka, przezwał ją „Kostropatym Łbem”.
Jej głowa faktycznie wydawała się w dotyku kostropata. Gdy Yoren zawlókł ją do zaułka, myślała, że chce ją zabić, lecz ponury starzec przytrzymał ją tylko mocno, ścinając sztyletem skołtunione włosy. Pamiętała całe garście brudnych, brązowych kłaków niesionych wiatrem po brukowcach w stronę septu, pod którym zginął jej ojciec.
- Zabieram z miasta mężczyzn i chłopców – warknął Yoren, gdy ostra stal zadrapała jej głowę. – Siedź spokojnie, chłopcze.
Kiedy skończył, jej czaszkę pokrywały tylko szczecina i nieliczne kępki włosów.
Potem oznajmił jej, że nim dotrą do Winterfell będzie chłopcem, sierotą o imieniu Arry.
- Przy bramie nie powinniśmy mieć kłopotów, ale trakt to coś całkiem innego. Czeka cię długa podróż w nieciekawym towarzystwie. Tym razem wiozę na Mur trzydziestu mężczyzn i chłopców, i niech ci się nie zdaje, że są tacy, jak ten twój bękarci brat. – Potrząsnął nią. – Lord Eddard kazał mi wyszukać ich sobie w lochach, a tam nie znalazłem małych paniątek. Połowa tej bandy w mgnieniu oka wydałaby cię królowej w zamian za ułaskawienie i może jeszcze kilka srebrników. Pozostali zrobiliby to samo, tylko najpierw by cię zgwałcili. Dlatego lepiej trzymaj się od nich z dala i chodź odlewać się do lasu, tak żeby nikt nie widział. Sikanie będzie najtrudniejsze, więc nie pij więcej, niż musisz.
Tak jak zapowiadał, opuścić Królewską Przystań było łatwo. Lannisterscy strażnicy przy bramach zatrzymywali wszystkich, lecz Yoren zawołał jednego z nich po imieniu i żołnierz przepuścił ich wozy skinieniem dłoni. Nikt nawet nie spojrzał na Aryę. Szukali wysoko urodzonej dziewczynki, córki królewskiego namiestnika, a nie chuderlawego chłopaka z obciętymi włosami. Odjeżdżała stamtąd bez żalu. Chciałaby, żeby Czarny Nurt wystąpił z brzegów i zalał całe miasto, Zapchlony Tyłek, Czerwoną Twierdzę, Wielki Sept i tak dalej, a także wszystkich mieszkańców, zwłaszcza księcia Joffreya i jego matkę. Wiedziała jednak, że tak się nie stanie. Zresztą w mieście była teraz Sansa i ona również by się utopiła. Przypomniawszy sobie o tym, Arya doszła do wniosku, że lepiej modlić się o powrót do Winterfell.
Yoren mylił się jednak co do sikania. To nie ono przysparzało jej najwięcej kłopotów, lecz Lommy Zielona Łapka i Gorąca Bułka. Sieroty. Yoren zwabił garstkę uliczników obietnicą jedzenia i butów. Resztę znalazł w łańcuchach.
- W Straży potrzebują dobrych ludzi – oznajmił im, gdy ruszali w drogę – ale będą musieli zadowolić się wami.
Wygarnął z lochów również garstkę dorosłych – złodziei, kłusowników, gwałcicieli i im podobnych. Najgorsi byli trzej mężczyźni, których znalazł w najgłębszej ciemnicy. Nawet on z pewnością się ich bał, gdyż trzymał ich skutych w wozie i przysięgał, że całą drogę na Mur spędzą w kajdanach. Jeden z nich nie miał nosa, a tylko ziejącą dziurę w miejscu, gdzie go ucięto, a drugi był obrzydliwie tłusty i łysy, miał zaostrzone zęby, ropiejące wrzody na policzkach i oczy o wyrazie pozbawionym śladu człowieczeństwa.
Wyjechali z Królewskiej Przystani pięcioma wozami wyładowanymi towarami, które wieźli na Mur. Były wśród nich skóry i bele materiału, surówka w gąskach, klatka z krukami, księgi, papier i inkaust, bela kwaśnego liścia, dzbany oliwy oraz skrzynie z lekarstwami i korzeniami. Każdy z wozów ciągnięty był przez cały zaprzęg koni pociągowych. Yoren kupił też dwa rumaki pod wierzch oraz pół tuzina osłów dla chłopców. Arya wolałaby prawdziwego konia, lecz lepszy był osioł niż jazda w wozie.
Mężczyźni nie zwracali na nią uwagi, lecz z chłopcami miała mniej szczęścia. Była dwa lata młodsza od najmłodszego z nich, a do tego znacznie od nich niższa i chudsza. Lommy i Gorąca Bułka uznali, że milczy dlatego, iż się boi, jest głupkowata albo głucha.
- Popatrz no na ten miecz, który nosi Kostropaty Łeb – odezwał się pewnego ranka Lommy, gdy wlekli się traktem, mijając sady i pola pszenicy. Nim przyłapano go na kradzieży, był uczniem farbiarza i ręce aż po łokcie miał pokryte zielonymi cętkami. Jego śmiech przypominał porykiwanie osłów, na których jechali. – Skąd taki śmieć ma miecz?
Arya przygryzła wargę zasępiona. Widziała tył wyblakłego, czarnego płaszcza Yorena. Stary
jechał przed wozami, była jednak zdecydowana nie błagać go o pomoc.
- Może to mały giermek – wtrącił Gorąca Bułka. Jego matka przed śmiercią zajmowała się piekarstwem. Całymi dniami pchała po ulicach swój wózek, wołając: „Gorące bułki, gorące bułki!” – Maciupci giermek jakiegoś ważnego lorda.
- A gdzie tam. Popatrz tylko na niego. Założę się, że to wcale nie prawdziwy miecz tylko blaszana zabawka.
Arya wściekała się, gdy żartowali sobie z Igły.
- To wykuta w zamku stal, ty głupku – warknęła, odwracając się w siodle, by łypnąć na nich spode łba. – Lepiej trzymajcie gęby zamknięte na kłódkę.
Obaj chłopcy zahuczeli drwiąco.
- A skąd masz taki oręż, Kostropata Gębo? – zainteresował się Gorąca Bułka.
- To jest Kostropaty Łeb – poprawił go Lommy. – Pewnie go ukradł.
- Nieprawda! – krzyknęła. Igłę dał jej Jon Snow. Może i musiała tolerować to, że nazywali ją Kostropatym Łbem, ale nikomu nie pozwoli mówić, iż Jon jest złodziejem.
- Jeśli jest kradziony, moglibyśmy mu go zabrać – ciągnął Gorąca Bułka. – W końcu i tak nie jest jego własnością. Przydałby mi się taki miecz.
- No to zrób to – podpuścił go Lommy. – Pokaż, co potrafisz.
Gorąca Bułka kopnął osła i podjechał do Aryi.
- Hej, Kostropaty Łbie, dawaj ten miecz. – Włosy miał jasne jak słoma, a ze spalonej słońcem twarzy złaziła mu skóra. – I tak nie umiesz się nim posługiwać.
Umiem – mogłaby powiedzieć Arya. Zabiłam już kiedyś chłopca, takiego grubasa jak ty. Dźgnęłam go w brzuch i umarł. Ciebie też zabiję, jeśli nie dasz mi spokoju. Zabrakło jej jednak odwagi. Yoren nic nie wiedział o chłopcu stajennym i bała się tego, co mógłby jej zrobić, gdyby o nim usłyszał. Była przekonana, że niektórzy z mężczyzn w karawanie również mieli na sumieniu zabójstwa, a już z pewnością ci trzej, którzy jechali skuci kajdanami, ich jednak nie poszukiwała królowa, trudno więc było to porównywać.
- Popatrz na niego – ryczał Lommy Zielona Łapka. – Założę się, że znowu się rozbeczy. Będziesz beczeć, Kostropaty Łbie?
Ostatniej nocy płakała przez sen. Śnił jej się ojciec. Rankiem oczy miała czerwone i suche. Nie mogłaby przelać ani jednej łzy więcej, nawet gdyby zależało od tego jej życie.
- Raczej zleje się w portki – zasugerował Gorąca Bułka.
- Dajcie mu spokój – odezwał się chłopak o potarganych, czarnych włosach, który jechał za nimi. Lommy nazywał go Bykiem z uwagi na jego ozdobiony rogami hełm, który cały czas polerował, lecz nigdy go nie zakładał. Zielona Łapka bał się szydzić z Byka, który był od niego
starszy i wysoki jak na swój wiek. Miał też szeroką pierś i silnie umięśnione ramiona.
- Lepiej oddaj Gorącej Bułce miecz, Arry – ciągnął Lommy. – Bardzo chce go dostać. Kiedyś skopał chłopaka na śmierć. Założę się, że z tobą zrobi to samo.
- Zwaliłem go na ziemię i kopnąłem w jaja. Kopałem go tak długo, aż umarł – przechwalał się Gorąca Bułka. – Wykończyłem go w trymiga. Jaja mu pękły, a kutas zrobił się czarny. Lepiej daj mi ten miecz.
Arya wyjęła zza pasa miecz ćwiczebny.
- Możesz dostać ten – zaproponowała, chcąc uniknąć bójki.
- To zwykły patyk.
Podjechał bliżej i spróbował złapać rękojeść Igły.
Kij Aryi przeciął ze świstem powietrze, uderzając w ośli zad. Zwierzę wierzgnęło z głośnym rykiem i Gorąca Bułka zleciał z jego grzbietu. Dziewczynka zeskoczyła ze swego osła i dźgnęła w brzuch grubasa, który właśnie próbował się podnieść. Chłopak chrząknął i klapnął ciężko na ziemię. Potem smagnęła go w twarz. Nos trzasnął głośno jak złamana gałąź. Z nozdrzy popłynęła krew. Gorąca Bułka zawył. Arya odwróciła się błyskawicznie ku Lommy’emu Zielonej Łapce, który siedział na ośle, rozdziawiając usta.
- Ty też chcesz dostać miecz? – wrzasnęła. Nie chciał. Zasłonił twarz zielonymi dłońmi i pisnął głośno, błagając, by go zostawiła.
- Za tobą! – krzyknął Byk. Arya znowu się odwróciła. Gorąca Bułka dźwignął się na kolana. W dłoni ściskał duży, kanciasty kamień. Pozwoliła mu nim cisnąć i uchyliła się przed pociskiem. Potem rzuciła się na przeciwnika. Uniósł dłoń, lecz odtrąciła ją. Zdzieliła go w policzek, a potem w kolano. Spróbował ją złapać, ale wymknęła się tanecznym krokiem, uderzając go drewnianym mieczem w tył głowy. Padł na ziemię, po czym podniósł się i zatoczył w jej kierunku. Opaloną na czerwono twarz miał usmarowaną ziemią i krwią. Arya płynnym ruchem przyjęła postawę wodnego tancerza i czekała na atak. Gdy grubas się zbliżył, skoczyła naprzód i trafiła go prosto między nogi, tak mocno, że gdyby drewniany oręż był ostro zakończony, wyszedłby z jego ciała między pośladkami.
Kiedy Yoren odciągnął ją od niego, Gorąca Bułka leżał na ziemi, a portki miał brązowe i cuchnące. Płakał głośno, gdy miecz Aryi spadał na niego raz za razem.
- Dość tego – ryknął czarny brat, wyrywając jej z rąk drewno. – Chcesz zabić tego głupka? – Gdy Lommy i niektórzy z pozostałych zaczęli piszczeć, stary nakrzyczał również i na nich. – Zamknijcie gęby albo ja wam je zamknę. Jeśli to się powtórzy, przywiążę was za wozami i powlokę na Mur. – Splunął. – Ciebie dotyczy to szczególnie, Arry. Chodź ze mną, chłopcze. I to już.
Wszyscy gapili się na nią, nawet trzech zakutych w kajdany mężczyzn siedzących w głębi
wozu. Ten gruby zgrzytnął zaostrzonymi zębiskami i zasyczał, lecz Arya go zignorowała.
Stary zaciągnął ją do rosnącego z dala od gościńca gąszczu, ani na chwilę nie przestając mamrotać.
- Gdybym miał choć krztynę rozsądku, zostawiłbym cię w Królewskiej Przystani. Słyszysz mnie, chłopcze? – To ostatnie słowo zawsze wywarkiwał szczególnie gwałtownym tonem, by mieć pewność, że je usłyszy. – Ściągaj portki. No jazda, nikt cię tu nie zobaczy. Szybko. – Arya wykonała polecenie z naburmuszoną miną. – Chodź tu, pod dąb. O, tak. – Objęła pień ramionami i przycisnęła twarz do szorstkiej kory. – A teraz krzycz. I to głośno.
Nie zrobię tego, pomyślała nieustępliwie, lecz gdy Yoren uderzył ją kijem po nagich udach, krzyk wyrwał się z jej ust mimo woli.
- Myślisz, że to bolało? – zapytał stary. – To co powiesz na to?
Pręt przeszył ze świstem powietrze i Arya wrzasnęła po raz drugi, czepiając się drzewa, żeby nie upaść.
- Jeszcze raz.
Trzymała się mocno, przygryzając wargi. Gdy usłyszała świst, wzdrygnęła się, a po ciosie zawyła głośno i podskoczyła w górę. Nie będę płakać – pomyślała. Nie będę. Jestem Starkiem z Winterfell. Naszym znakiem jest wilkor, a wilkory nie płaczą. Poczuła spływającą po lewej nodze cienką strużkę krwi. Uda i pośladki płonęły jej od bólu.
- Może to przyciągnie twoją uwagę – oznajmił Yoren. – Jeśli jeszcze raz użyjesz kija przeciw któremuś ze swych braci, otrzymasz dwa razy więcej ciosów niż mu zadasz. Jasne? A teraz się ubieraj.
To nie są moi bracia – pomyślała Arya, podciągając spodnie. Wiedziała jednak, że lepiej nie mówić tego na głos. Drżącymi dłońmi zapięła pas i zawiązała sznurówki.
Yoren przyjrzał się jej.
- Boli cię?
Spokojna jak stojąca woda – powiedziała sobie, tak jak uczył ją Syrio Forel.
- Trochę.
Splunął.
- Tego piekarczyka boli bardziej. To nie on zabił twojego ojca, dziewczynko, ani nie ten złodziej Lommy. Bijąc ich, nie przywrócisz mu życia.
- Wiem – mruknęła naburmuszona Arya.
- Jest jednak coś, czego nie wiesz. To nie tak miało być. Kiedy już kupiłem i załadowałem wozy i byłem gotowy do odjazdu, przyszedł do mnie mężczyzna, który przyprowadził mi chłopca. Dostałem od niego też wypchaną sakiewkę i wiadomość, mniejsza o to, od kogo. Powiedział, że
lord Eddard ma przywdziać czerń. Jak ci się wydaje, skąd się tam wziąłem? Tylko coś poszło nie tak.
- Joffrey – wydyszała Arya. – Ktoś powinien go zabić!
- I ktoś to uczyni, ale z pewnością nie ja ani nie ty. – Yoren rzucił jej drewniany miecz. – Znajdź w wozie kwaśny liść – powiedział, gdy wrócili na trakt. – Jak go chwilę pożujesz, ból złagodnieje.
Rzeczywiście nieco jej pomógł, choć smakował obrzydliwie, a ślina wyglądała po nim jak krew. Mimo to cały dzień – a także dwa następne – Arya musiała iść na piechotę. Ciało zbyt ją bolało, by mogła dosiadać osła. Gorąca Bułka był jednak w gorszym stanie. Yoren musiał przestawić kilka beczek, żeby chłopak mógł się położyć z tyłu wozu na workach z jęczmieniem. Gdy tylko koła podskakiwały na kamieniach, jęczał głośno. Lommy Zielona Łapka nie oberwał ani razu, lecz mimo to omijał Aryę szerokim łukiem.
- Gdy tylko na niego spojrzysz, zawsze się kuli – poinformował ją Byk, kiedy szła obok jego osła.
Nie odpowiedziała mu. Bezpieczniej będzie z nikim nie rozmawiać.
Nocą leżała na cienkim kocu rozciągniętym na twardej ziemi, wpatrzona w wielką, krwawą kometę. Była wspaniała i przerażająca zarazem. Byk nazywał ją Czerwonym Mieczem. Twierdził, że wygląda jak świeżo wykuty, rozgrzany do czerwoności oręż. Gdy Arya spojrzała na nią pod odpowiednim kątem, również dostrzegała to podobieństwo. Kometa nie była jednak nowym mieczem, lecz Lodem, orężem jej ojca, wykutym z falistej valyriańskiej stali. Natomiast czerwień była jego krwią, która zbroczyła ostrze, gdy ser Ilyn, królewski kat, uciął mu głowę. Yoren kazał jej w owej chwili odwrócić wzrok, dziewczynka była jednak przekonana, że Lód z pewnością wyglądał wówczas tak, jak ta kometa.”

Część 2 sagi Pieśń Lodu i Ognia.
Żelazny Tron jednoczył Zachodnie Królestwa aż do śmierci króla Roberta. Wdowa jednak zdradziła królewskie ideały, bracia wszczęli wojnę, a Sansa została narzeczoną mordercy ojca, który teraz okrzyknął się królem.
Zresztą w każdym z królestw, od Smoczej Wyspy po Koniec Burzy, dawni wasale Żelaznego Tronu ogłaszają się królami.
Pewnego dnia z Cytadeli przylatuje biały kruk, przynosząc zapowiedź końca lata, jakie pamiętali żyjący ludzie. Najgroźniejszym wrogiem dla wszystkich bez wyjątku może okazać się nadciągająca zima…
Wspaniała epopeja George’a R.R. Martina jest opowieścią pełną intryg, zdrad i politycznych rozgrywek o niezwykłej sile oddziaływania.

Wydawca: Zysk i s-ka
Data wydania: Maj 2011
Seria wydawnicza: Pieśń Lodu i Ognia
ISBN: 978-83-7506-835-1
Liczba stron: 916
Format: 12,5 x 18,5 cm
Rodzaj oprawy: miękka

Cena 39.00 w księgarni internetowej Albertus.pl

Czy można dostać drugą szansę i rozpocząć wszystko od nowa?
James Kier zginął w wypadku. Tak przynajmniej wszystkim się wydawało.
On sam dowiedział się o własnej śmierci z gazet. Pomyłkę szybko wyjaśniono, ale błąd popełniony przez dziennikarza ucieszył wszystkich znajomych Jamesa.
Nic dziwnego.
Nie był kandydatem na najlepszego przyjaciela. Bezwzględny szef. Rekin biznesu wyznający zasadę – po trupach do celu. Mąż, który zostawia umierającą żonę. Ojciec znienawidzony przez syna.
Czy można zacząć wszystko od nowa?
Wynagrodzić popełnione krzywdy?
Przebaczyć innym i sobie?
Stokrotki w śniegu to piękna, wzruszająca opowieść o sile miłości i nadziei. O tym, że najważniejsza w życiu jest rodzina. Że tylko kochając i będąc kochanym, można odnaleźć własną drogę w życiu.

Fragment książki

„Obniżająca się temperatura sprawiła, że w dolinie opadł smog, zmieniając powietrze w gęstą brązową substancję. Kier siedział w samochodzie, trzymając na kolanach przygotowaną przez Linde listę. O ile w teorii plan odnalezienia wszystkich tych ludzi i wynagrodzenia poczynionych krzywd wydał mu się znakomity, o tyle teraz, kiedy siedział w samochodzie przed domem jednego z nich, pomysł ten nie rysował się już tak kolorowo. Jeśli prawdą jest to, co powiedziała Lmda, zrujnował tym ludziom życie. Jakiego powitania mógł się spodziewać?
Jeszcze raz spojrzał na nazwisko: Eddie Grimes. Nie musiał czytad notatek, by przypomnieć sobie, kim był i co on sam mu zrobił. Grimes był niegdyś właścicielem Grimes Constru-ction, niewielkiej, ale dobrze prosperującej lokalnej firmy budowlanej z dużym potencjałem. Razem z Kierem wystąpił do przetargu na dużą budowę i wygrał. Kier wcale nie potrzebował tego kontraktu. Szczerze mówiąc, miał i tak wystarczająco dużo pracy, ale przegrana zabolała go. Poza.tym nie podobało mu się, że dał możliwość rozwoju potencjalnie niebezpiecznemu konkurentowi. Postanowił zniszczyć tę firemkę z ambicjami. Ponieważ był dobrze przygotowany do przetargu i miał niezłe rozeznanie rynku, wiedział, że problemem przy tym projekcie może być dostępność pewnych materiałów, szczególnie kartongipsów.
Mając duże rezerwy finansowe, Kier wykupił cały zapas tego materiału w rejonie Rocky Mountain. Wystarczająco dużo,
by zaopatrzyć swoje kolejne trzy budowy i sprawić, by w krótkim czasie powstał popyt na ten materiał. Kiedy przyszedł moment, że Grimes potrzebował kartongipsów, żadna z hurtowni w stanie, a nawet w stanach obok, nie zdołała zrealizować zamówienia. Na najbliższą partię musiałby czekać ponad miesiąc. Brak materiałów zatrzymał całkowicie projekt, narażając Grimesa na potężne kary za każdy dzień spóźnienia, kiedy jego ekipy siedziały bezczynnie na placu budowy. W końcu inny wykonawca, który także ucierpiał na manewrze Kiera, powiadomił Grimesa o jego poczynaniach. Przełykając gorycz
upokorzenia, Grimes pofatygował się do biura Kiera, prosząc go, by odsprzedał mu nieco potrzebnego materiału. Kler nie tylko odmówił, ale także zwymyślał konkurenta, wytykając mu błędy w planowaniu projektu. Powiedział mu, że „jest za cienki, żeby grad w tę grę dla dużych chłopców”.
Stopniowo, w miarę jak rosły jego straty, Grimes był zmuszony do zwolnienia pracujących dla niego ludzi, a ostatecznie do porzucenia projektu. To doprowadziło do takich strat, że musiał ogłosić bankructwo. Razem z projektem utracił także swoją reputację. Po takiej porażce już nikt nie chciał współpracować z Grimes Construction.
Budowa została przekazana firmie Kiera, który nie tylko skorzystał z prac wcześniej wykonanych przez ekipę Grimesa, ale także podniósł swoje wynagrodzenie o dwadzieścia procent w porównaniu do oferty wstępnej. W nagrodę za sfinalizowanie projektu Kier sprawił sobie nową willę w Palm Springs.
Jakby tego było mało, po ukończeniu budowy boczna droga prowadząca na wysypisko śmieci została nazwana ulicą Grimesa.
Kiedy jeszcze jego firma dobrze funkcjonowała, Grimes wybudował sobie na wschodnim zboczu doliny piękny dom o powierzchni ponad siedmiuset metrów kwadratowych. Kier przejeżdżał tamtędy z Sara, która aż jęknęła z zachwytu, widząc budynek. Chociaż nie chciał tego przyznać, Kierowi także zaimponował rozmach, z jakim została zaplanowana ta posiadłość. Dom był w stylu francuskim, postawiony w niezwykle malowniczym miejscu, otoczony ścieżkami wyłożonymi kamieniem, ze starannie dobranymi rzeźbami i szpalerem drzewek kumkwatu, ciągnącym się wzdłuż głównej alejki. Kier mógł się jedynie domyślać, że posiadłość przepadła wraz z resztą majątku. Niewielki dom w złym stanie, przed którym właśnie stał, nie mógł się równać z siedzibą konkurenta, którą kiedyś potajemnie podziwiał. Ironia losu, pomyślał Kier. Dom-ruina, a mieszka w nim tak dobry budowlaniec.
Co można powiedzieć człowiekowi, którego się zniszczyło? – zastanawiał się Kier. Jak można naprawić krzywdy? Kiedy tak się namyślał, przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Jego firma mogłaby dużo skorzystać na obecności tak utalentowanego budowlańca, jakim był Grimes. Mógł zaoferować mu jakieś wysokie stanowisko, może nawet z możliwością otrzymania pewnego pakietu akcji. A co więcej, te dwadzieścia procent ekstra, które zarobił na sabotażu projektu Grimesa,
pokryłoby koszty zatrudnienia go. Nagle poczuł, że to spotkanie może się udać, że dojdą do porozumienia. Kto wie, pomyślał, może do południa będą już kumplami, którzy śmieją się z dawnych czasów.
Kier wysiadł z samochodu, podszedł do furtki i nie czekając na zaproszenie, wszedł na podwórko. Okna były zasłonięte, a jedyny ślad czyjejś obecności stanowiły psie ślady prowadzące tam i z powrotem od drzwi wejściowych.
Przedarł się przez śnieg i wdrapał się po trzech schodkach na ganek. O ścianę stały oparte dwie pary nart. Nacisnął dzwonek. Nic nie usłyszał, zapukał więc kilka razy. Jak na komendę odpowiedział mu pies, skowycząc, a potem szczekając jak oszalały. Po kilku chwilach drzwi się uchyliły. Stanęła w nich śliczna dziewczyna z krótkimi brązowymi włosami. Miała w uszach słuchawki. Ustawiła się w uchylonych
drzwiach, tak by zablokować wyjście podekscytowanemu zwierzęciu, które na widok nieznajomego zaczęło ujadać jeszcze bardziej…”

• Tytuł oryginalny: The Christmas List
• Język oryginalny: angielski
• Tłumacz: Bolińska-Gostkowska Ewa
• Kategoria: Literatura piękna
• Gatunek: literatura współczesna zagraniczna
• Forma: powieść
• Rok pierwszego wydania: 2009
• Rok pierwszego wydania polskiego: 2010

Książka dostępna w księgarni internetowej Albertus w cenie 28.10

Wydawca: ZNAK
Data wydania: 2011
ISBN: 9788324016709
Liczba stron: 240
Rodzaj oprawy: miękka

Książka do nabycia w księgarni Albertus.pl w cenie 29.90

Muszę przeskoczyć bardzo prędko kilka następnych godzin, bo dopiero po
północy przydarzyło mi się coś naprawdę wyjątkowego. Żeby zrelacjonować,
co działo się do tej chwili, wystarczy kilka krótkich zdań.
O siódmej wszyscy opuściliśmy basen i wróciliśmy do pałacu, żeby się
przebrać do kolacji.
O ósmej zebraliśmy się w dużym pałacowym salonie na następny koktajl.
Obie panie były wspaniale wystrojone i błyszczały klejnotami. Obie miały na
sobie długie, wieczorowe suknie bez rękawów, pochodzące niewątpliwie z
jakiegoś wielkiego paryskiego domu mody. Gospodyni włożyła czarną, jej
córka błękitną, obie zaś rozsiewały dookoła zapach swych odurzających
perfum. Cóż za para! Starsza leciutko garbiła się w ramionach, co spotyka się
tylko u najbardziej namiętnych i biegłych miłośnie. W taki sam bowiem
sposób, w jaki amazonkom od ciągłego siedzenia w siodle wykrzywiają się
nogi, tak u bardzo namiętnej kobiety wskutek ciągłego obejmowania
kochanków rozwija się charakterystyczna krągłość ramion. Jest- to
deformacja zawodowa, najszlachetniejsza ze wszystkich.
Córka była jeszcze za młoda na to szczególne odznaczenie honorowe, ale w
jej przypadku zadowoliłem się trzymaniem się z boku, obserwowaniem jej
figury i cudownie posuwistych ruchów ud pod obcisłą jedwabną suknią,
kiedy chodziła po salonie. Przez całą długość kręgosłupa biegła jej kreska z
miękkich złotych włosków, tak że kiedy przystanąłem za nią, z trudem
powstrzymałem się od przeciągnięcia kostkami dłoni tam i z powrotem po
ślicznym stosie pacierzowym dziewczęcia.
O wpół do dziewiątej przenieśliśmy się do jadalni. Kolacja, którą wtedy

podano, była doprawdy wspaniała, ale nie będę tracił czasu na opis potraw i
win. W trakcie całego posiłku bez przerwy w najsubtelniejszy i najbardziej
podstępny sposób grałem na uczuciach obu kobiet, dobywając wszystkich
swych umiejętności. Tak więc nim podano nam deser, zmiękły na moich
oczach niczym masło w słońcu.
Po kolacji wróciliśmy do salonu na kawę i koniak, a potem na propozycję
gospodarza rozegraliśmy dwa robry brydża.
Pod koniec wieczoru nabrałem pewności, że spisałem się bez zarzutu. Moje
stare sztuczki nie zawiodły. Obie panie — w przypadku sprzyjających
okoliczności — były moje na skinienie ręki. Wcale się nie oszukiwałem.
Była to szczera, oczywista prawda. Rzucała się w oczy na milę. Twarz mojej
gospodyni pałała podnieceniem, a ilekroć pani domu rzucała mi spojrzenie
ponad stolikiem do kart, jej wielkie ciemne aksamitne oczy powiększały się
jeszcze bardziej, nozdrza rozszerzały, a usta rozchylały, odsłaniając wilgotny
koniuszek różowego języka przeciskającego się przez zęby. Było to
cudownie lubieżne i nie jeden raz zdarzyło mi się z tego powodu przebić
własną lewę. Córka była mniej śmiała, ale równie bezpośrednia. Kiedy tylko
jej oczy napotykały moje, a zdarzało się to wcale często, unosiła brwi o
najmniejszy ułamek centymetra, jak gdyby zadawała pytanie, a potem na jej
twarzy pojawiał się krótki figlarny uśmieszek, będący odpowiedzią.
— Myślę, że już pora, abyśmy wszyscy poszli spać — rzekł pan Aziz,
patrząc na zegarek. — już po jedenastej. Chodźcie, gołąbeczki.
I wówczas zdarzyło się coś niezwykłego. Natychmiast, bez najmniejszego
ociągania i choćby jednego spojrzenia w moją stronę, obie panie wstały i ru-

szyły do drzwi. Było to zdumiewające. Zbaraniałem. Nie wiedziałem, co
mam o tym myśleć. W życiu nie spotkałem tak szybkiej reakcji. A jednak w
głosie pana Aziza nie było gniewu. Brzmiał on, przynajmniej dla mojego
ucha, tak miło, jak zwykle. Lecz w tej chwili gospodarz już gasił światła,
niedwuznacznie dając mi do zrozumienia, iż życzy sobie, abym także udał się
na spoczynek. Co za cios! Spodziewałem się, że zanim rozstaniemy się na
noc, żona albo córka przynajmniej szepną coś do mnie — te jedyne trzy,
cztery słowa o tym, gdzie i kiedy mam przyjść. Zamiast tego zostawiły mnie
stojącego jak głupiec przy stoliku do kart, a same wymknęły się z salonu.
Gospodarz i ja podążaliśmy za nimi po schodach. Na podeście pierwszego
piętra matka i córka przystanęły bok przy boku, czekając na mnie.
— Dobranoc, panie Cornelius — powiedziała gospodyni
— Dobranoc, panie Cornelius — zawtórowała jej córka.
— Dobranoc, drogi panie — rzekł pan Aziz. — Mam niepłonną nadzieję, że
niczego panu nie brak.
Odwrócili się i nie pozostało mi nic innego, jak z bólem serca powlec się na
drugie piętro do mojej sypialni. Wszedłem tam i zamknąłem drzwi. Służący
już zaciągnął ciężkie brokatowe zasłony, ale rozsunąłem je i wychyliłem się
przez okno, żeby przyjrzeć się nocy. Powietrze stało, nieruchome i gorące, a
nad pustynią świecił jasny księżyc. W dole pode mną basen w jego blasku
wyglądał jak ogromna tafla lustra położona płasko na trawniku. Obok
zobaczyłem cztery leżaki, na których siedzieliśmy wcześniej.
No, no, pomyślałem. I co dalej?
Wiedziałem, że w tym domu jednego nie wolno mi zrobić, a mianowicie, nie

wolno mi wymknąć się z pokoju i grasować po korytarzach. Wiele lat temu
nauczyłem się, że istnieją trzy nacje mężów, przy których nigdy nie popłaca
zbędna brawura — są to Bułgarzy, Grecy i Syryjczycy. Z jakiegoś powodu
żadna z nich nie ma człowiekowi za złe otwartego flirtowania z ich żonami,
ale jeżeli przyłapią go na wchodzeniu im do łóżka, z miejsca zabijają! Pan
Aziz był Syryjczykiem. Ostrożność była więc tu sprawą zasadniczą i jeśli
ktoś miał wykonać następny ruch, to nie mogłem to być ja, a jedna z kobiet,
bo tylko ona (albo one) wiedziałaby dokładnie, co jest bezpieczne, a co
ryzykowne. Niemniej będąc świadkiem tego, w jaki sposób cztery minuty
temu gospodarz przywołał je do nogi, musiałem przyznać, że jest mała
nadzieja na dalszy rozwój wypadków w najbliższym czasie. Sęk jednak w
tym, że ja sam piekielnie się napaliłem.
Rozebrałem się i wziąłem długi zimny prysznic. To pomogło. Potem, jako że
nie jestem w stanie spać przy księżycu, upewniłem się, czy zasłony są
szczelnie zaciągnięte. Położyłem się do łóżka i przez następną godzinę
leżałem czytając dalszy ciąg Przyrody Selborne Gabriela White’a. To mi
również pomogło i wreszcie między dwunastą a pierwszą po północy
nadszedł czas, kiedy mogłem zgasić światło i ułożyć się do snu bez
przykrości.
Właśnie zaczynałem przysypiać, kiedy usłyszałem leciutkie odgłosy.
Rozpoznałem je natychmiast. Słyszałem je już wiele razy, a jednak dla mnie
stanowiły wciąż najbardziej ekscytujące i pubudz-jące dźwięki na świecie.
Była to seria cichutkich metalicznych skrzypnięć, delikatnych zgrzytnięć
metalu o metal, których źródłem jest zawsze ktoś, kto nadzwyczaj powoli i

ostrożnie przekręca na zewnątrz gałkę przy drzwiach. Natychmiast całkowicie
się rozbudziłem. Ale nie poruszyłem się. Otworzyłem jedynie oczy i
wpatrzyłem się tam, gdzie były drzwi. Pamiętam, jak pragnąłem w tamtej
chwili, aby w zasłonie znalazła się szpara przepuszczająca z zewnątrz choćby
promyczek księżycowego światła, tak żeby mignął mi chociaż cień postaci,
która miała właśnie wejść do środka. Ale w pokoju było ciemno jak w lochu.
Nie usłyszałem dźwięku otwieranych drzwi. Nie pisnął żaden zawias.
Jednakże przez pokój przemknął raptem leciutki powiew i zaszeleścił zasłonami,
a w chwilę potem dobiegł mnie głuchy stuk drewna o drewno, kiedy
znów starannie zamknięto drzwi. Wtedy zaś rozległ się trzask zamka, bo ktoś
puścił gałkę.
Doszedł mnie odgłos czyichś stóp na dywanie, podążających w moją stronę.
Na jedną straszliwą sekundę rozbłysła mi w głowie myśl, że przecież równie
dobrze może to być pan Abdul Aziz skradający się do mnie z nożem w ręce,
ale potem znienacka pochyliło się nade mną ciepłe, giętkie ciało, a kobiecy
głos szepnął mi do ucha:
— Bądź cicho!!!
— Moja najdroższa, jedyna… — powiedziałem, zastanawiając się, która to z
nich dwu — wiedziałem, że ty…
Natychmiast jej ręka zakryła mi usta.
—Proszę! — szepnęła. — Ani słowa więcej!!! Nie spierałem się. Moje usta
miały wiele znacznie
przyjemniejszych zajęć niż gadanie. Podobnie jak jej usta.
W tym miejscu muszę przerwać opowieść. Wiem, że to zupełnie do mnie

płeć. Tym razem przegrałem z kretesem. W pewnej chwili sięgnąłem po
papierosa, chcąc rozwiązać zagadkę w świetle zapałki, ale jej ręka spadła na
mnie jak grom, a wyrwane zapałki i papierosy pofrunęły przez pokój. Ilekroć
zaczynałem szeptać jej to pytanie do ucha, za każdym razem, nim zdołałem
wypowiedzieć choć trzy słowa, jej ręka znowu wysuwała się jak błyskawica i
spadała mi na usta. W dodatku bardzo gwałtownie.
A więc dobrze, pomyślałem. Tymczasem niech tak będzie. Jutro rano na dole
w świetle przekonam się, która to z was była. Poznam to po rumieńcu na
twarzy, po spojrzeniu waszych oczu w moje, po stu innych małych
zdradliwych oznakach. Poznam też po śladach moich zębów na lewej stronie
szyi, ponad karczkiem sukienki. Byłem zdania, że to chytry fortel i doskonale
zaplanowany w czasie — moje złośliwe ugryzienie zadałem jej w chwili
wzlotu namiętności — tak że nawet przez chwilę nie podejrzewała jego
znaczenia.
W sumie była to niezapomniana noc i upłynęły cztery godziny, zanim moja
kochanka objęła mnie mocno po raz ostatni i wymknęła się z pokoju tak
szybko, jak weszła.

Przełożył Andrzej Grabowski
Tytuł oryginału
Switch Bitch
Copyright © Roald Dahl 1965, 1974
Redaktor merytoryczny Robert Ginalski
Projekt okładki Edward Karowicz
Ilustracja Antoni Chodorowski
Redaktor techniczna Iwona Wysocka
for the Polish edition
Copyright © 1990
Wydawnictwo GiG, R Ginalski i s-ka
For the cover art
Copyright © 1990 by
Edward Karowicz
ISBN 83-85G85-U-4
Wydawnictwo GiG, R Ginalski i s-ka,
Warszawa 1990
Wydanie I, ark wyd 7,8, ark druk 7
Nakład 50 000 egz

Mikael wspiął się na reling i wyciągając rękę, zaoferował
pomoc. Nowo przybyły zrobił ostatnią zmianę kursu i sunąc
delikatnie, podpłynął perfekcyjnie do rufy jachtu. Rozpoznali się
dopiero wtedy, gdy mężczyzna rzucił Mikaelowi koniec liny. Ich
twarze rozpromienił szeroki uśmiech.

Cześć, Robban! – wykrzyknął Mikael. – Gdybyś korzystał z
silnika, nie musiałbyś zdzierać farby ze wszystkich łodzi w porcie.
– Cześć, Micke. Czyli dobrze mi się wydawało, że skądś cię
znam! Chętnie bym użył silnika, gdyby tylko dał się odpalić. Bidok
wysiadł kompletnie przy Ródlóga, dwa dni temu.
Podali sobie ręce przez reling.
Całą wieczność wcześniej, w latach siedemdziesiątych,
Mikael Blomkvist i Robert Lindberg byli licealnymi kolegami, a
może nawet przyjaciółmi. Ale, jak to często bywa z kolegami z ławy
szkolnej, rozstali się zaraz po maturze. Obrali różne drogi i w ciągu
ostatnich dwudziestu lat widzieli się zaledwie cztery czy pięć razy.
Ich niespodziewane spotkanie w porcie na Arholma było pierwszym
po siedmiu lub ośmiu latach. Przyglądali się sobie badawczo. Robert
miał spaloną słońcem twarz, zmierzwione włosy i dwutygodniowy
zarost.
Nagle Mikaelowi zdecydowanie poprawił się humor. Podczas
gdy PR-owiec ze swoim prostodusznym towarzystwem wybrał się na
drugi kraniec wyspy, by potańczyć wokół świętojańskiego drzewka,
Mikael zaparkował na M-trzydziestce i przy śledziu i wódce
rozmawiał z dawnym kolegą o dupie Maryni.

W KTÓRYMŚ MOMENCIE tego wieczoru, gdy poddawszy się w
walce z osławionymi arholmskimi komarami, przenieśli się pod
pokład i wypili wystarczająco dużo setek, rozmowa przyjęła
charakter koleżeńskiego przekomarzania się na temat moralności i
etyki w świecie biznesu. Każdy z nich wybrał karierę, która w
pewnym sensie dotyczyła finansów państwa. Robert skończył
Wyższą Szkołę Handlową i wkroczył w świat bankowości. Mikael
po studiach dziennikarskich poświęcił dużą część zawodowego życia
na demaskowanie wątpliwych interesów właśnie w kołach
bankowo-handlowych. Rozmowa zeszła na problemy moralne w
związku z milionowymi odprawami „spadochronowymi”,
zapoczątkowanymi w latach dziewięćdziesiątych. Wygłosiwszy
mowę obronną na temat kilku „spadochroniarzy”, Lindberg odstawił
kieliszek i przyznał z niechęcią, że wśród finansistów i bankowców z
pewnością ukrywa się niejeden łajdak, mimo wszystko. Nagle

zmierzył Mikaela poważnym spojrzeniem.
– Micke, jesteś dociekliwym dziennikarzem, zajmujesz się
finansowymi przekrętami, dlaczego nigdy nie napisałeś niczego o
Hansie-Eriku Wennerstrómie?
– Nie wiedziałem, że jest coś do napisania.
– Zacznij grzebać. Musisz trochę pogrzebać, do diabła! Jak
dużo wiesz o programie ZPP?
– Taa, jakiś program pomocy z lat dziewięćdziesiątych.
Chodziło o postawienie na nogi przemysłu w byłych demoludach.
Zakończony parę lat temu. Nigdy się tym nie zajmowałem.
– ZPP to Zarząd Pomocy Przemysłowej, projekt wspomagany
przez rząd i kierowany przez reprezentantów około dziesięciu
znaczących szwedzkich firm. ZPP dostał państwowe gwarancje dla
szeregu projektów, które uzgodniono w porozumieniu z rządami w
Polsce i w krajach nadbałtyckich. Dołączyła się LO*, jako rękojmia,
że wschodni ruch robotniczy zostanie umocniony według
szwedzkiego modelu. Formalnie rzecz biorąc, chodziło o projekt na
zasadzie „pomoc dla samopomocy”, projekt, który miał umożliwić
tamtejszym rządom sanację ekonomiczną. W praktyce wyglądało to
tak, że szwedzkie przedsiębiorstwa otrzymały państwowe dotacje,
żeby zostać współudziałowcami w przedsiębiorstwach
wschodnioeuropejskich. Ten cholerny chadecki minister należał do
gorących zwolenników ZPP. W planach było otwarcie zakładów
papierniczych w Krakowie, renowacja zakładu metalurgicznego w
Rydze, fabryka cementu w Tallinie i tak dalej. Pieniądze
przydzielało kierownictwo ZPP, czyli najważniejsi z ważnych w
świecie bankowo-przemysłowym.”

Pewnego wrześniowego dnia w 1966 roku szesnastoletnia Harriet Vanger znika jak kamień w wodę. Prawie czterdzieści lat później Mikael Blomkvist otrzymuje nietypowe zlecenie od Henrika Vangera. Stojący na czele wielkiego koncernu magnat przemysłowy prosi znajdującego się na zakręcie życiowym dziennikarza o napisanie kroniki rodzinnej Vangerów. Okazuje się, że spisywanie dziejów to tylko pretekst do próby rozwiązania zagadki zniknięcia Harriet. Mikael Blomkvist, skazany za zniesławienie redaktor czasopisma Millennium, przechodzi kryzys wartości i rezygnuje z obowiązków zawodowych. Podejmuje się niezwykłego zlecenia, opuszcza Sztokholm i osiada w niewielkiej wiosce na północy kraju. Po pewnym czasie dołącza do niego młoda ekscentryczna hackerka, Lisbeth Salander. Wspólnie, choć nie zawsze ramię w ramię, biorą pod lupę przeszłość klanu Vangerów i wykrywają prawdę o wiele bardziej mroczną i krwawą niż ta, którą spodziewali się odnaleźć…

Tytuł: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet
Autor: Larsson Stieg
Wydawca: Czarna Owca dawniej Jacek Santorski & Co.
Numer wydania: I
Data premiery: 2008-10-30
Język wydania: polski
Język oryginału: szwedzki
Ilość stron: 634
Tłumaczenie: Walczak-Larsson Beata
Rok wydania: 2008
Forma: książka
Indeks: 61503229

Fragment książki

„Zirytowany Christer Malm zaczął wiercić się na krześle. Byl jedyną osobą w sali,
która nie za bardzo wiedziała, na czym owa specyficzna sytuacja polegała. Zdawał
sobie sprawę, że Mikael i Erika zataili przed nim jakieś fakty, lecz Erika
wytłumaczyła, iż chodzi o rzecz w najwyższym stopniu poufną, o której Mikael w
żadnym wypadku nie chce rozmawiać. Christer nie był aż tak tępy, by się nie
domyślać, że milczenie Mikaela miało coś wspólnego z Hedestad i Harriet Vanger.
Rozumiał też, iż nie musi nic wiedzieć, podejmując decyzję w zasadniczej kwestii, a
miał dla Mikaela dość szacunku, by nie robić z tego wielkiej sprawy.
- Przedyskutowaliśmy to we trójkę i doszliśmy do pewnego wniosku – odezwała
się Erika. Zrobiła pauzę i spojrzała Harriet w oczy. – Zanim przedstawimy nasz punkt
widzenia, chcielibyśmy wiedzieć, co ty o tym sądzisz.
Harriet Vanger popatrzyła kolejno na Erikę, Mikaela, na którym zatrzymała na
moment wzrok, i Christera. Nie mogła jednak nic wyczytać z ich twarzy.
- Jeśli chcecie mnie wykupić, będzie to kosztować dobre trzy miliony plus
odsetki, bo tyle Vangerowie zainwestowali w „Millennium”. Stać was na to? – zapytała
Harriet łagodnie.
- Owszem – powiedział Mikael z uśmiechem. Dostał od starego przemysłowca,
Henrika Vangera, pięć
milionów koron za robotę, jaką dla niego wykonał. Jak na ironię, w jej zakres
wchodziło między innymi odnalezienie Harriet Vanger.
- W takim razie decyzja jest w waszych rękach. Kontrakt stanowi, że możecie się
pozbyć wspólnika z rodziny Vangerów dokładnie od dzisiaj. Sama nigdy nie
spisałabym kontraktu tak niedbale, jak to zrobił Henrik.
- Możemy cię wykupić, jeśli będziemy chcieli – powiedziała Erika. – Pytanie brzmi,
co ty chcesz zrobić. Kierujesz koncernem przemysłowym, a właściwie dwoma. Cały
nasz roczny budżet to tyle, ile wy macie obrotu podczas jednej przerwy na kawę. Jaki
masz interes w tym, by tracić czas na coś tak  nieistotnego jak „Millennium”? Zwołujemy zebranie co kwartał a ty odkąd
zastępujesz Henrika w zarządzie, za każdym razem rezerwujesz sobie ten czas i
przychodzisz punktualnie. Harriet Vanger spojrzała na prezesa zarządu łagodnym wzrokiem. Przez długą
chwilę nic nie mówiła. Potem popatrzyła na Mikaela i odpowiedziała.
- Od dnia, kiedy się urodziłam, zawsze byłam właścicielką czegoś. Dni upływają
mi na kierowaniu koncernem, w którym jest więcej intryg niż na czterystu stronach
harlequina. Weszłam do zarządu, żeby wypełnić zobowiązania, których nie mogłam
się zrzec. Ale wiecie co? W trakcie minionych osiemnastu miesięcy odkryłam, że
lepiej się czuję w tym zarządzie niż we wszystkich innych razem wziętych.
Mikael z zadumą pokiwał głową. Harriet przeniosła wzrok na Christera.
- „Millennium” to jakby zabawa w zarządzanie. Problemy są tu drobne,
zrozumiałe i przejrzyste. Oczywiście, firma chce wypracować zysk i zarabiać
pieniądze – to podstawowy warunek. Ale cel waszej działalności jest zupełnie inny -
naprawdę chcecie coś osiągnąć.
Wypiła lyk wody mineralnej Ramlósa i utkwiła wzrok w Erice.
- Czym owo coś miałoby być, nie wiadomo dokładnie. Cel jest po prostu
nieokreślony. Nie jesteście partią polityczną ani żadnym lobby. Nie musicie
postępować lojalnie wobec nikogo innego oprócz siebie samych. Wytykacie społeczeństwu błędy i wkurzacie osoby publiczne, których nie lubicie. Często chcecie dokonywać zmian i wywierać wpływ. Nawet jeśli udajecie, że jesteście cynikami i
nihilistami, to jedynie wasza własna moralność nadaje kierunek tej gazecie, a wiele
fazy widziałam, że to moralność dość szczególna. Nie wiem, jak to nazwać, ale
„Millennium” ma duszę. To jedyny zarząd, 2 zasiadania w którym naprawdę jestem
dumna.
Harriet zamilkła, cisza trwała dość długo, wreszcie Erika sie zaśmiała.

- Pięknie to brzmi. Ale wciąż nie odpowiedziałaś na pyta. nie.
- Świetnie się czuję w waszym gronie, a członkostwo w tym zarządzie naprawdę
dobrze mi zrobiło. To jedna z najbardziej szalonych i absurdalnych rzeczy, jakich
doświadczyłam. Jeśli chcecie, żebym została, to chętnie zostanę.
- No dobra – powiedział Christer. – Gadaliśmy i gadaliśmy, i jesteśmy całkowicie
zgodni. Zrywamy dzisiaj kontrakt i wykupujemy cię.
Oczy Harriet rozszerzyły się odrobinę.
- Chcecie się mnie pozbyć?
- Gdy podpisywaliśmy ten kontrakt, mieliśmy nóż na gardle. Żadnego wyboru.
Już wtedy zaczęliśmy odliczać d i do momentu, kiedy będziemy mogli wykupić
udziały Henrika Vangera.
Erika otworzyła teczkę, wyjęła papiery na stół i podsunęła je Harriet razem z
czekiem wystawionym z dokładnością do korony na sumę, jaką Harriet wcześniej
podała. Harriet Vanger przejrzała kontrakt. Bez słowa wzięła ze stołu długopis i
podpisała.
- Otóż to – powiedziała Erika. – Załatwiliśmy sprawę bezboleśnie. Chciałabym
podziękować Henrikowi Vangerowi za miniony czas i za wkład, jaki wniósł w rozwój
„Millennium”. Mam nadzieję, że mu to przekażesz…”

W kolejnej, po „Mężczyznach, którzy nienawidzą kobiet”, części trylogii Millennium główną bohaterką jest Lisbeth Salander. Seria dramatycznych wypadków wywołuje u Lisbeth wspomnienia mrocznej przeszłości, z którą raz na zawsze postanawia się rozprawić. Dwoje dziennikarzy, Dag i Mia, docierają do niezwykłych informacji na temat rozległej siatki przemycającej z Europy Wschodniej do Szwecji ludzi wykorzystywanych w branży seksualnej. Wiele zamieszanych w to osób piastuje odpowiedzialne funkcje w społeczeństwie. Kiedy Dag i Mia zostają brutalnie zamordowani, a podejrzenia zostają skierowane na Lisbeth Salander, Blomkvist postanawia przeprowadzić własne śledztwo. Wkrótce odkrywa związek między morderstwami i sprawą przemytu. Straszliwego Zalę, którego nazwisko wciąż pojawia się w trakcie śledztwa, łączy też coś z niejaką Lisbeth Salander…

Tytuł oryginału FLICKAN SOM LEKTE MED ELDEN
Redakcja Elwira Wyszyńska
Skład i łamanie Marcin Labus
Korekta Paulina Martela Ewa Jastrun
Copyright © Stieg Larsson 2006 First published by Norstedts, Sweden, in 2006. The
text published by agreement with Norstedts Agency.
Copyright © for the cover illustration by Norma Communication
Copyright © for the Polish edition by Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza,
2009
Wydanie I
Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza Sp. z o.o. ul. Alzacka 15a, 03-972
Warszawa e-mail: wydawnictwo@jsantorski.pl Dział handlowy: tel. (022) 616 29 36,
616 29 28 faks (022) 433 51 51 Zapraszamy do naszego sklepu internetowego:
www.jsantorski.pl
Druk i oprawa Opolgraf S.A.
ISBN 978-83-7554-090-1

Para szwedzkich pisarzy – Maj Sjöwall i Per Wahlöö, która tworzyła w latach 60. i 70. cykl kryminałów z Martinem Beckiem, nazywana jest matką i ojcem skandynawskiego kryminału. Utalentowanych „dzieci” doczekali się cały zastęp, a jednym z najbardziej obiecujących bez wątpienia był zmarły w 2004 r. Stieg Larsson.W „Zamku z piasku, który runął”, ostatniej części trylogii „Millennium”, Larsson chyba najmocniej skorzystał z wzorca kryminału publicystycznego, który wypracowali Sjöwall i Wahlöö. „Zamkowi…” zdecydowanie najbliżej jest do thrillera politycznego, ukazującego mechanizmy władzy i specyfikę działania rozmaitych służb.

A to wszystko na przykładzie zderzenia losów pojedynczej obywatelki, która dostaje się w tryby państwowej machiny, a którą jest znana z poprzednich części cyklu Lisbeth Salander. Akcja „Zamku…” startuje od wydarzeń, którymi Larsson zamknął powieść poprzednią. Lisbeth po krwawej konfrontacji ze swoim ojcem, byłym sowieckim agentem, trafia do szpitala w bardzo ciężkim stanie. Pomagający jej dziennikarz Mikael Blomkvist przekazuje policji informacje na temat niezgodnych z prawem działań rządowych służb. Zaczyna się niebezpieczna gra.

Trylogię Larssona chwalono za precyzję kryminalno-sensacyjnych intryg, wielowątkowość narracji, psychologiczne portrety czy trafność społecznych diagnoz. Nieomal powszechnie uznano, że trzecia część trylogii jest zdecydowanie najlepsza. Nie będę oryginalny – też tak myślę. I tylko szkoda, że kolejnej już nie będzie.

Dwie ciężko ranne osoby zostają przywiezione do izby przyjęć szpitala Sahlgrenska w Goeteborgu. Jedną z nich jest Lisbeth Salander, poszukiwana listem gończym i podejrzana o podwójne morderstwo. Jest w ciężkim stanie, ma ranę postrzałową głowy, musi natychmiast być operowana. Druga osoba to Alexander Zalachenko, starszy mężczyzna, któremu Salander zadała cios siekierą.

Trzecia i ostatnia część trylogii milenijnej zaczyna się w miejscu, w którym skończyła się „Dziewczyna, która igrała z ogniem”. Lisbeth Salander przeżyła pogrzebanie żywcem, ale jej problemy wcale się jeszcze nie kończą. Zalachenko jest dawnym profesjonalnym zabójcą na usługach sowieckich służb specjalnych. Ponadto jest ojcem Salander, a jego syn próbuje teraz zabić dziewczynę. Potężne siły chcą uciszyć Lisbeth Salander raz na zawsze.

Równocześnie Mikael Blomkvist szpera w ukrytej przeszłości Lisbeth Salander i wkrótce trafia na ślad prawdy. Pisze demaskatorski reportaż, który ma oczyścić Lisbeth Salander i wstrząsnąć w posadach rządem, Säpo i całym krajem. Nareszcie Lisbeth Salander otrzymuje szansę, by rozprawić się ze swą przeszłością. Jest to także szansa, by sprawiedliwość – ta prawdziwa – mogła w końcu zwyciężyć.

„Usiadł na hotelowym krześle i rozejrzał się dokoła. Włączył telewizor, ale ściszył tak, żeby nic nie słyszed. Zastanawiał i czy nie zadzwonid do recepcji i nie zamówid kawy, ale stwierdził, że jest już za późno. Otworzył więc barek i na-lał sobie miniaturkę johnniego walkera z kilkoma kroplami wody. Przejrzał gazety, dokładnie czytając wszystkie doniesienia o poszukiwaniach Ronalda Niedermanna i Lisbeth Salander. Potem wyjął notatnik w skórzanej okładce i zrobił kilka notatek.
BYŁY DYREKTOR BIURA służb specjalnych Evert Gullberg miał siedemdziesiąt osiem lat i oficjalnie od czternastu lat był na emeryturze. Ale jak to bywa z dawnymi szpiegami – nigdy nie umierają, tylko odchodzą pomiędzy cienie.
Kiedy miał dziewiętnaście lat, tuż po zakooczeniu wojny, planował karierę w marynarce. Odbył służbę wojskową jako kadet, potem został przyjęty na szkolenie oficerskie. Ale zamiast tradycyjnie wysład go na morze, jak się spodziewał, kierownictwo floty umieściło go w służbie informacyjnej marynarki w Karlskronie. Rozumiał wagę swojego zadania, które polegało na obserwowaniu tego, co działo się po drugiej stronie Bałtyku. Lecz i tak uważał tę pracę za nudną i nieciekawą. W wojskowej szkole tłumaczy nauczył się rosyjskiego i polskiego. Między innymi dzięki znajomości tych języków został w 1950 roku zwerbowany do służb specjalnych. Było to w czasie, kiedy trzeciemu wydziałowi policji paostwowej szefował nieskazitelnie uczciwy Georg Thulin. Kiedy Gullberg zaczynał pracę, cały budżet służb specjalnych wynosił około dwóch milionów siedmiuset tysięcy koron, a personel liczył dokładnie dziewięddziesiąt sześd osób.
Kiedy w 1992 roku oficjalnie odchodził na emeryturę- budżet Sapo wynosił nieco ponad trzysta pięddziesiąt m’lionów koron. Nie wiedział nawet, ilu firma zatrudnia
Pracowników.Cale życie pracował w tajnej służbie Jego Wysokości, czy raczej w tajnej służbie socjaldemokratycznego „domu ludu”. Była w tym pewna ironia, gdyż w każdych wyborach wiernie głosował na partię Moderata, oprócz roku 1991, kiedy to świadomie oddał głos przeciwko moderatom. Uważał bowiem, że wybór Carla Bildta oznacza katastrofę dla Realpo-litik. Wbrew sobie zagłosował na Ingvara Carlssona. Lata rządów najlepszego rządu Szwecji potwierdziły jego najgorsze obawy. Rząd moderatów objął władzę w chwili, gdy Związek Radziecki się rozpadał, a zdaniem Gullberga trudno było 0 rząd gorzej przygotowany do stawienia czoła tej sytuacji i wykorzystania nowych politycznych możliwości agentury, jakie pojawiły się na Wschodzie. Rząd Bildta tymczasem z powodów ekonomicznych ograniczył działalnośd biura do spraw sowieckich i postawił na międzynarodowe przepychanki w Bośni i Serbii – jakby Serbia kiedykolwiek zagrażała Szwecji. W rezultacie udaremnione zostały długofalowe plany umieszczenia w Moskwie informatorów, chod z chwilą kiedy klimat znów się będzie ochładzał – co zdaniem Gullberga było nieuniknione – znowu pojawią się nierealne żądania polityków wobec służb specjalnych i wojskowych służb informacyjnych, co najmniej jakby mogły one wyciągad agentów z kapelusza na każde żądanie.
GULLBERG ROZPOCZĄŁ KARIERĘ w biurze do spraw sowieckich w trzecim wydziale policji państwowej i po dwóch latach za biurkiem podjął pierwszą ostrożną próbę działania w terenie – jako attaché lotnictwa w randze kapitana w ambasadzie szwedzkiej w Moskwie w latach 1952-1953. Co ciekawe, szedł śladem innego znanego szpiega. Kilka lat wcześniej jego posadę zajmował cieszący się znaczną sławą oficer lotnictwa pułkownik Stig Wennerstróm…

Wymagało to z kolei zaostrzenia wewnętrznej kontroli bezpieczeostwa – tajna policja nie mogła dłużej byd zamkniętym klubem składającym się z dawnych oficerów, w którym każdy znał każdego, a najczęstszą przesłanką przy zatrudnianiu nowych osób był fakt, że ojciec też był oficerem.
W 1963 roku Gullberg został przeniesiony z kontrwywiadu do kontroli personalnej, której znaczenie znacznie wzrosło po zdekonspirowaniu Stiga Wennerstróma. W tym czasie powstały fundamenty rejestru poglądów, który pod koniec lat sześddziesiątych obejmował ponad trzysta tysięcy szwedzkich obywateli o niemile widzianych sympatiach politycznych. Ale kontrola mieszkaoców Szwecji ogólnie to była jedna sprawa – inny problem stanowiła kwestia, jak zapewnid bezpieczeostwo w RPS/Sak.
Wennerstróm uruchomił w tajnej policji lawinę wewnętrznych problemów. Skoro pułkownik w Sztabie Obrony mógł pracowad dla Rosjan – ponadto był także doradcą rządu do spraw energii jądrowej i polityki bezpieczeostwa – skąd można było mied pewnośd, że Rosjanie nie mieli podobnie centralnie ulokowanego agenta w służbie bezpieczeństwa? Kto mógł zagwarantowad, że szefowie najwyższych i pośrednich szczebli w Firmie nie pracowali dla Rosjan? Krótko mówiąc – kto miał szpiegowad szpiegów?
W sierpniu 1964 roku Gullberg został wezwany na popołudniowe zebranie do zastępcy szefa służby bezpieczeostwa, dyrektora biura Hansa Wilhelma Franckego. W spotkaniu uczestniczyły ponadto dwie osoby z kierownictwa Firmy – zastępca szefa kancelarii i dyrektor finansowy. Zanim dzieo dobiegł kooca, życie Gullberga zyskało nowy sens. Stał się wybraocem. Otrzymał funkcję szefa nowo powstałego wydziału o roboczej nazwie Sekcja Specjalna, w sierocie SS. Jego pierwszą decyzją była zmiana nazwy na Sekcję Analiz. Ta utrzymała się przez kilka minut, póki szef budżetu nie zauważył, że skrót SA nie jest wiele lepszy od SS…”

STIEG LARSSON
ZAMEK Z PIASKU, KTÓRY RUNĄŁ
Przełożyła Alicja Roseneau
Wydawnictwo Czarna Owca Warszawa 2009
Tytuł oryginału LUFTSLOTTET SOM SPRÄNGDES
Redakcja Grażyna Mastalerz
Skład i łamanie Marcin Labus
Korekta Małgorzata Denys
Copyright © Stieg Larsson 2007 First published by Norstedts, Sweden, in 2007. The text published by agreement with Norstedts Agency.
Copyright © for the cover illustration by Norma Communication
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2009
Wydanie I
Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o. (dawniej Jacek Santorski &. Co Agencja Wydawnicza) ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa e-mail: wydawnictwo@czarnaowca.pl Dział handlowy: tel. (022) 616 29 36 faks (022) 433 51 51
Zapraszamy do naszego sklepu internetowego: www.czarnaowca.pl
Druk i oprawa Opolgraf S.A.
ISBN 978-83-7554-127-4