Czy można dostać drugą szansę i rozpocząć wszystko od nowa?
James Kier zginął w wypadku. Tak przynajmniej wszystkim się wydawało.
On sam dowiedział się o własnej śmierci z gazet. Pomyłkę szybko wyjaśniono, ale błąd popełniony przez dziennikarza ucieszył wszystkich znajomych Jamesa.
Nic dziwnego.
Nie był kandydatem na najlepszego przyjaciela. Bezwzględny szef. Rekin biznesu wyznający zasadę – po trupach do celu. Mąż, który zostawia umierającą żonę. Ojciec znienawidzony przez syna.
Czy można zacząć wszystko od nowa?
Wynagrodzić popełnione krzywdy?
Przebaczyć innym i sobie?
Stokrotki w śniegu to piękna, wzruszająca opowieść o sile miłości i nadziei. O tym, że najważniejsza w życiu jest rodzina. Że tylko kochając i będąc kochanym, można odnaleźć własną drogę w życiu.

Fragment książki

„Obniżająca się temperatura sprawiła, że w dolinie opadł smog, zmieniając powietrze w gęstą brązową substancję. Kier siedział w samochodzie, trzymając na kolanach przygotowaną przez Linde listę. O ile w teorii plan odnalezienia wszystkich tych ludzi i wynagrodzenia poczynionych krzywd wydał mu się znakomity, o tyle teraz, kiedy siedział w samochodzie przed domem jednego z nich, pomysł ten nie rysował się już tak kolorowo. Jeśli prawdą jest to, co powiedziała Lmda, zrujnował tym ludziom życie. Jakiego powitania mógł się spodziewać?
Jeszcze raz spojrzał na nazwisko: Eddie Grimes. Nie musiał czytad notatek, by przypomnieć sobie, kim był i co on sam mu zrobił. Grimes był niegdyś właścicielem Grimes Constru-ction, niewielkiej, ale dobrze prosperującej lokalnej firmy budowlanej z dużym potencjałem. Razem z Kierem wystąpił do przetargu na dużą budowę i wygrał. Kier wcale nie potrzebował tego kontraktu. Szczerze mówiąc, miał i tak wystarczająco dużo pracy, ale przegrana zabolała go. Poza.tym nie podobało mu się, że dał możliwość rozwoju potencjalnie niebezpiecznemu konkurentowi. Postanowił zniszczyć tę firemkę z ambicjami. Ponieważ był dobrze przygotowany do przetargu i miał niezłe rozeznanie rynku, wiedział, że problemem przy tym projekcie może być dostępność pewnych materiałów, szczególnie kartongipsów.
Mając duże rezerwy finansowe, Kier wykupił cały zapas tego materiału w rejonie Rocky Mountain. Wystarczająco dużo,
by zaopatrzyć swoje kolejne trzy budowy i sprawić, by w krótkim czasie powstał popyt na ten materiał. Kiedy przyszedł moment, że Grimes potrzebował kartongipsów, żadna z hurtowni w stanie, a nawet w stanach obok, nie zdołała zrealizować zamówienia. Na najbliższą partię musiałby czekać ponad miesiąc. Brak materiałów zatrzymał całkowicie projekt, narażając Grimesa na potężne kary za każdy dzień spóźnienia, kiedy jego ekipy siedziały bezczynnie na placu budowy. W końcu inny wykonawca, który także ucierpiał na manewrze Kiera, powiadomił Grimesa o jego poczynaniach. Przełykając gorycz
upokorzenia, Grimes pofatygował się do biura Kiera, prosząc go, by odsprzedał mu nieco potrzebnego materiału. Kler nie tylko odmówił, ale także zwymyślał konkurenta, wytykając mu błędy w planowaniu projektu. Powiedział mu, że „jest za cienki, żeby grad w tę grę dla dużych chłopców”.
Stopniowo, w miarę jak rosły jego straty, Grimes był zmuszony do zwolnienia pracujących dla niego ludzi, a ostatecznie do porzucenia projektu. To doprowadziło do takich strat, że musiał ogłosić bankructwo. Razem z projektem utracił także swoją reputację. Po takiej porażce już nikt nie chciał współpracować z Grimes Construction.
Budowa została przekazana firmie Kiera, który nie tylko skorzystał z prac wcześniej wykonanych przez ekipę Grimesa, ale także podniósł swoje wynagrodzenie o dwadzieścia procent w porównaniu do oferty wstępnej. W nagrodę za sfinalizowanie projektu Kier sprawił sobie nową willę w Palm Springs.
Jakby tego było mało, po ukończeniu budowy boczna droga prowadząca na wysypisko śmieci została nazwana ulicą Grimesa.
Kiedy jeszcze jego firma dobrze funkcjonowała, Grimes wybudował sobie na wschodnim zboczu doliny piękny dom o powierzchni ponad siedmiuset metrów kwadratowych. Kier przejeżdżał tamtędy z Sara, która aż jęknęła z zachwytu, widząc budynek. Chociaż nie chciał tego przyznać, Kierowi także zaimponował rozmach, z jakim została zaplanowana ta posiadłość. Dom był w stylu francuskim, postawiony w niezwykle malowniczym miejscu, otoczony ścieżkami wyłożonymi kamieniem, ze starannie dobranymi rzeźbami i szpalerem drzewek kumkwatu, ciągnącym się wzdłuż głównej alejki. Kier mógł się jedynie domyślać, że posiadłość przepadła wraz z resztą majątku. Niewielki dom w złym stanie, przed którym właśnie stał, nie mógł się równać z siedzibą konkurenta, którą kiedyś potajemnie podziwiał. Ironia losu, pomyślał Kier. Dom-ruina, a mieszka w nim tak dobry budowlaniec.
Co można powiedzieć człowiekowi, którego się zniszczyło? – zastanawiał się Kier. Jak można naprawić krzywdy? Kiedy tak się namyślał, przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Jego firma mogłaby dużo skorzystać na obecności tak utalentowanego budowlańca, jakim był Grimes. Mógł zaoferować mu jakieś wysokie stanowisko, może nawet z możliwością otrzymania pewnego pakietu akcji. A co więcej, te dwadzieścia procent ekstra, które zarobił na sabotażu projektu Grimesa,
pokryłoby koszty zatrudnienia go. Nagle poczuł, że to spotkanie może się udać, że dojdą do porozumienia. Kto wie, pomyślał, może do południa będą już kumplami, którzy śmieją się z dawnych czasów.
Kier wysiadł z samochodu, podszedł do furtki i nie czekając na zaproszenie, wszedł na podwórko. Okna były zasłonięte, a jedyny ślad czyjejś obecności stanowiły psie ślady prowadzące tam i z powrotem od drzwi wejściowych.
Przedarł się przez śnieg i wdrapał się po trzech schodkach na ganek. O ścianę stały oparte dwie pary nart. Nacisnął dzwonek. Nic nie usłyszał, zapukał więc kilka razy. Jak na komendę odpowiedział mu pies, skowycząc, a potem szczekając jak oszalały. Po kilku chwilach drzwi się uchyliły. Stanęła w nich śliczna dziewczyna z krótkimi brązowymi włosami. Miała w uszach słuchawki. Ustawiła się w uchylonych
drzwiach, tak by zablokować wyjście podekscytowanemu zwierzęciu, które na widok nieznajomego zaczęło ujadać jeszcze bardziej…”

• Tytuł oryginalny: The Christmas List
• Język oryginalny: angielski
• Tłumacz: Bolińska-Gostkowska Ewa
• Kategoria: Literatura piękna
• Gatunek: literatura współczesna zagraniczna
• Forma: powieść
• Rok pierwszego wydania: 2009
• Rok pierwszego wydania polskiego: 2010

Książka dostępna w księgarni internetowej Albertus w cenie 28.10

Mikael wspiął się na reling i wyciągając rękę, zaoferował
pomoc. Nowo przybyły zrobił ostatnią zmianę kursu i sunąc
delikatnie, podpłynął perfekcyjnie do rufy jachtu. Rozpoznali się
dopiero wtedy, gdy mężczyzna rzucił Mikaelowi koniec liny. Ich
twarze rozpromienił szeroki uśmiech.

Cześć, Robban! – wykrzyknął Mikael. – Gdybyś korzystał z
silnika, nie musiałbyś zdzierać farby ze wszystkich łodzi w porcie.
– Cześć, Micke. Czyli dobrze mi się wydawało, że skądś cię
znam! Chętnie bym użył silnika, gdyby tylko dał się odpalić. Bidok
wysiadł kompletnie przy Ródlóga, dwa dni temu.
Podali sobie ręce przez reling.
Całą wieczność wcześniej, w latach siedemdziesiątych,
Mikael Blomkvist i Robert Lindberg byli licealnymi kolegami, a
może nawet przyjaciółmi. Ale, jak to często bywa z kolegami z ławy
szkolnej, rozstali się zaraz po maturze. Obrali różne drogi i w ciągu
ostatnich dwudziestu lat widzieli się zaledwie cztery czy pięć razy.
Ich niespodziewane spotkanie w porcie na Arholma było pierwszym
po siedmiu lub ośmiu latach. Przyglądali się sobie badawczo. Robert
miał spaloną słońcem twarz, zmierzwione włosy i dwutygodniowy
zarost.
Nagle Mikaelowi zdecydowanie poprawił się humor. Podczas
gdy PR-owiec ze swoim prostodusznym towarzystwem wybrał się na
drugi kraniec wyspy, by potańczyć wokół świętojańskiego drzewka,
Mikael zaparkował na M-trzydziestce i przy śledziu i wódce
rozmawiał z dawnym kolegą o dupie Maryni.

W KTÓRYMŚ MOMENCIE tego wieczoru, gdy poddawszy się w
walce z osławionymi arholmskimi komarami, przenieśli się pod
pokład i wypili wystarczająco dużo setek, rozmowa przyjęła
charakter koleżeńskiego przekomarzania się na temat moralności i
etyki w świecie biznesu. Każdy z nich wybrał karierę, która w
pewnym sensie dotyczyła finansów państwa. Robert skończył
Wyższą Szkołę Handlową i wkroczył w świat bankowości. Mikael
po studiach dziennikarskich poświęcił dużą część zawodowego życia
na demaskowanie wątpliwych interesów właśnie w kołach
bankowo-handlowych. Rozmowa zeszła na problemy moralne w
związku z milionowymi odprawami „spadochronowymi”,
zapoczątkowanymi w latach dziewięćdziesiątych. Wygłosiwszy
mowę obronną na temat kilku „spadochroniarzy”, Lindberg odstawił
kieliszek i przyznał z niechęcią, że wśród finansistów i bankowców z
pewnością ukrywa się niejeden łajdak, mimo wszystko. Nagle

zmierzył Mikaela poważnym spojrzeniem.
– Micke, jesteś dociekliwym dziennikarzem, zajmujesz się
finansowymi przekrętami, dlaczego nigdy nie napisałeś niczego o
Hansie-Eriku Wennerstrómie?
– Nie wiedziałem, że jest coś do napisania.
– Zacznij grzebać. Musisz trochę pogrzebać, do diabła! Jak
dużo wiesz o programie ZPP?
– Taa, jakiś program pomocy z lat dziewięćdziesiątych.
Chodziło o postawienie na nogi przemysłu w byłych demoludach.
Zakończony parę lat temu. Nigdy się tym nie zajmowałem.
– ZPP to Zarząd Pomocy Przemysłowej, projekt wspomagany
przez rząd i kierowany przez reprezentantów około dziesięciu
znaczących szwedzkich firm. ZPP dostał państwowe gwarancje dla
szeregu projektów, które uzgodniono w porozumieniu z rządami w
Polsce i w krajach nadbałtyckich. Dołączyła się LO*, jako rękojmia,
że wschodni ruch robotniczy zostanie umocniony według
szwedzkiego modelu. Formalnie rzecz biorąc, chodziło o projekt na
zasadzie „pomoc dla samopomocy”, projekt, który miał umożliwić
tamtejszym rządom sanację ekonomiczną. W praktyce wyglądało to
tak, że szwedzkie przedsiębiorstwa otrzymały państwowe dotacje,
żeby zostać współudziałowcami w przedsiębiorstwach
wschodnioeuropejskich. Ten cholerny chadecki minister należał do
gorących zwolenników ZPP. W planach było otwarcie zakładów
papierniczych w Krakowie, renowacja zakładu metalurgicznego w
Rydze, fabryka cementu w Tallinie i tak dalej. Pieniądze
przydzielało kierownictwo ZPP, czyli najważniejsi z ważnych w
świecie bankowo-przemysłowym.”

Pewnego wrześniowego dnia w 1966 roku szesnastoletnia Harriet Vanger znika jak kamień w wodę. Prawie czterdzieści lat później Mikael Blomkvist otrzymuje nietypowe zlecenie od Henrika Vangera. Stojący na czele wielkiego koncernu magnat przemysłowy prosi znajdującego się na zakręcie życiowym dziennikarza o napisanie kroniki rodzinnej Vangerów. Okazuje się, że spisywanie dziejów to tylko pretekst do próby rozwiązania zagadki zniknięcia Harriet. Mikael Blomkvist, skazany za zniesławienie redaktor czasopisma Millennium, przechodzi kryzys wartości i rezygnuje z obowiązków zawodowych. Podejmuje się niezwykłego zlecenia, opuszcza Sztokholm i osiada w niewielkiej wiosce na północy kraju. Po pewnym czasie dołącza do niego młoda ekscentryczna hackerka, Lisbeth Salander. Wspólnie, choć nie zawsze ramię w ramię, biorą pod lupę przeszłość klanu Vangerów i wykrywają prawdę o wiele bardziej mroczną i krwawą niż ta, którą spodziewali się odnaleźć…

Tytuł: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet
Autor: Larsson Stieg
Wydawca: Czarna Owca dawniej Jacek Santorski & Co.
Numer wydania: I
Data premiery: 2008-10-30
Język wydania: polski
Język oryginału: szwedzki
Ilość stron: 634
Tłumaczenie: Walczak-Larsson Beata
Rok wydania: 2008
Forma: książka
Indeks: 61503229

Fragment książki

„Zirytowany Christer Malm zaczął wiercić się na krześle. Byl jedyną osobą w sali,
która nie za bardzo wiedziała, na czym owa specyficzna sytuacja polegała. Zdawał
sobie sprawę, że Mikael i Erika zataili przed nim jakieś fakty, lecz Erika
wytłumaczyła, iż chodzi o rzecz w najwyższym stopniu poufną, o której Mikael w
żadnym wypadku nie chce rozmawiać. Christer nie był aż tak tępy, by się nie
domyślać, że milczenie Mikaela miało coś wspólnego z Hedestad i Harriet Vanger.
Rozumiał też, iż nie musi nic wiedzieć, podejmując decyzję w zasadniczej kwestii, a
miał dla Mikaela dość szacunku, by nie robić z tego wielkiej sprawy.
- Przedyskutowaliśmy to we trójkę i doszliśmy do pewnego wniosku – odezwała
się Erika. Zrobiła pauzę i spojrzała Harriet w oczy. – Zanim przedstawimy nasz punkt
widzenia, chcielibyśmy wiedzieć, co ty o tym sądzisz.
Harriet Vanger popatrzyła kolejno na Erikę, Mikaela, na którym zatrzymała na
moment wzrok, i Christera. Nie mogła jednak nic wyczytać z ich twarzy.
- Jeśli chcecie mnie wykupić, będzie to kosztować dobre trzy miliony plus
odsetki, bo tyle Vangerowie zainwestowali w „Millennium”. Stać was na to? – zapytała
Harriet łagodnie.
- Owszem – powiedział Mikael z uśmiechem. Dostał od starego przemysłowca,
Henrika Vangera, pięć
milionów koron za robotę, jaką dla niego wykonał. Jak na ironię, w jej zakres
wchodziło między innymi odnalezienie Harriet Vanger.
- W takim razie decyzja jest w waszych rękach. Kontrakt stanowi, że możecie się
pozbyć wspólnika z rodziny Vangerów dokładnie od dzisiaj. Sama nigdy nie
spisałabym kontraktu tak niedbale, jak to zrobił Henrik.
- Możemy cię wykupić, jeśli będziemy chcieli – powiedziała Erika. – Pytanie brzmi,
co ty chcesz zrobić. Kierujesz koncernem przemysłowym, a właściwie dwoma. Cały
nasz roczny budżet to tyle, ile wy macie obrotu podczas jednej przerwy na kawę. Jaki
masz interes w tym, by tracić czas na coś tak  nieistotnego jak „Millennium”? Zwołujemy zebranie co kwartał a ty odkąd
zastępujesz Henrika w zarządzie, za każdym razem rezerwujesz sobie ten czas i
przychodzisz punktualnie. Harriet Vanger spojrzała na prezesa zarządu łagodnym wzrokiem. Przez długą
chwilę nic nie mówiła. Potem popatrzyła na Mikaela i odpowiedziała.
- Od dnia, kiedy się urodziłam, zawsze byłam właścicielką czegoś. Dni upływają
mi na kierowaniu koncernem, w którym jest więcej intryg niż na czterystu stronach
harlequina. Weszłam do zarządu, żeby wypełnić zobowiązania, których nie mogłam
się zrzec. Ale wiecie co? W trakcie minionych osiemnastu miesięcy odkryłam, że
lepiej się czuję w tym zarządzie niż we wszystkich innych razem wziętych.
Mikael z zadumą pokiwał głową. Harriet przeniosła wzrok na Christera.
- „Millennium” to jakby zabawa w zarządzanie. Problemy są tu drobne,
zrozumiałe i przejrzyste. Oczywiście, firma chce wypracować zysk i zarabiać
pieniądze – to podstawowy warunek. Ale cel waszej działalności jest zupełnie inny -
naprawdę chcecie coś osiągnąć.
Wypiła lyk wody mineralnej Ramlósa i utkwiła wzrok w Erice.
- Czym owo coś miałoby być, nie wiadomo dokładnie. Cel jest po prostu
nieokreślony. Nie jesteście partią polityczną ani żadnym lobby. Nie musicie
postępować lojalnie wobec nikogo innego oprócz siebie samych. Wytykacie społeczeństwu błędy i wkurzacie osoby publiczne, których nie lubicie. Często chcecie dokonywać zmian i wywierać wpływ. Nawet jeśli udajecie, że jesteście cynikami i
nihilistami, to jedynie wasza własna moralność nadaje kierunek tej gazecie, a wiele
fazy widziałam, że to moralność dość szczególna. Nie wiem, jak to nazwać, ale
„Millennium” ma duszę. To jedyny zarząd, 2 zasiadania w którym naprawdę jestem
dumna.
Harriet zamilkła, cisza trwała dość długo, wreszcie Erika sie zaśmiała.

- Pięknie to brzmi. Ale wciąż nie odpowiedziałaś na pyta. nie.
- Świetnie się czuję w waszym gronie, a członkostwo w tym zarządzie naprawdę
dobrze mi zrobiło. To jedna z najbardziej szalonych i absurdalnych rzeczy, jakich
doświadczyłam. Jeśli chcecie, żebym została, to chętnie zostanę.
- No dobra – powiedział Christer. – Gadaliśmy i gadaliśmy, i jesteśmy całkowicie
zgodni. Zrywamy dzisiaj kontrakt i wykupujemy cię.
Oczy Harriet rozszerzyły się odrobinę.
- Chcecie się mnie pozbyć?
- Gdy podpisywaliśmy ten kontrakt, mieliśmy nóż na gardle. Żadnego wyboru.
Już wtedy zaczęliśmy odliczać d i do momentu, kiedy będziemy mogli wykupić
udziały Henrika Vangera.
Erika otworzyła teczkę, wyjęła papiery na stół i podsunęła je Harriet razem z
czekiem wystawionym z dokładnością do korony na sumę, jaką Harriet wcześniej
podała. Harriet Vanger przejrzała kontrakt. Bez słowa wzięła ze stołu długopis i
podpisała.
- Otóż to – powiedziała Erika. – Załatwiliśmy sprawę bezboleśnie. Chciałabym
podziękować Henrikowi Vangerowi za miniony czas i za wkład, jaki wniósł w rozwój
„Millennium”. Mam nadzieję, że mu to przekażesz…”

W kolejnej, po „Mężczyznach, którzy nienawidzą kobiet”, części trylogii Millennium główną bohaterką jest Lisbeth Salander. Seria dramatycznych wypadków wywołuje u Lisbeth wspomnienia mrocznej przeszłości, z którą raz na zawsze postanawia się rozprawić. Dwoje dziennikarzy, Dag i Mia, docierają do niezwykłych informacji na temat rozległej siatki przemycającej z Europy Wschodniej do Szwecji ludzi wykorzystywanych w branży seksualnej. Wiele zamieszanych w to osób piastuje odpowiedzialne funkcje w społeczeństwie. Kiedy Dag i Mia zostają brutalnie zamordowani, a podejrzenia zostają skierowane na Lisbeth Salander, Blomkvist postanawia przeprowadzić własne śledztwo. Wkrótce odkrywa związek między morderstwami i sprawą przemytu. Straszliwego Zalę, którego nazwisko wciąż pojawia się w trakcie śledztwa, łączy też coś z niejaką Lisbeth Salander…

Tytuł oryginału FLICKAN SOM LEKTE MED ELDEN
Redakcja Elwira Wyszyńska
Skład i łamanie Marcin Labus
Korekta Paulina Martela Ewa Jastrun
Copyright © Stieg Larsson 2006 First published by Norstedts, Sweden, in 2006. The
text published by agreement with Norstedts Agency.
Copyright © for the cover illustration by Norma Communication
Copyright © for the Polish edition by Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza,
2009
Wydanie I
Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza Sp. z o.o. ul. Alzacka 15a, 03-972
Warszawa e-mail: wydawnictwo@jsantorski.pl Dział handlowy: tel. (022) 616 29 36,
616 29 28 faks (022) 433 51 51 Zapraszamy do naszego sklepu internetowego:
www.jsantorski.pl
Druk i oprawa Opolgraf S.A.
ISBN 978-83-7554-090-1

Książka do nabycia w księgarni internetowej Albertus.pl w cenie 25.60 Kup…

POSZUKIWANIA

„Marco zmienił decyzję i zostaje w hotelu. Próbuje jeszcze odwieść
mnie od moich zamiarów, lecz coś silnie nakazuje mi iść i wszelkie
dobre rady do mnie nie przemawiają. Zostawiam go samego i przyrzekam
być z powrotem koło drugiej. Jedziemy z Edym matatu w kierunku
Mombasy. Z tego rodzaju taksówki korzystam po raz pierwszy.
Jest to mikrobus, który ma jakieś osiem miejsc siedzących. Gdy zatrzymuje
się przed nami, siedzi w nim już trzynastu ludzi z bagażami.
Konduktor wisi na zewnątrz pojazdu. Bezradnie spoglądam
w kłębowisko. Go, go in! – mówi Edy, a ja przedzieram się przez torby
i nogi i cała zgięta trzymam się mocno, aby na zakrętach nie upaść
na innych. Dzięki Bogu, wysiadamy już po jakichś piętnastu kilometrach. Jesteśmy
w Ukundzie, pierwszej większej wiosce, gdzie znajduje się
więzienie. Wspólnie zmierzamy do środka. Jeszcze zanim przekraczam
próg, zatrzymuje nas masywny typ o wyglądzie byka. Pytająco
spoglądam na Edy’ego. Edy prowadzi rokowania i po kilku minutach,
gdy nakazano mi nie ruszać się z miejsca, ten typ otwiera w końcu
drzwi za sobą. Jako że w środku jest ciemno, a ja stoję na zewnątrz
w słońcu, niewiele mogę zobaczyć. W dodatku uderza mnie w nos tak
przeraźliwy smród, że zbiera mi się na wymioty. Grubas krzyczy coś
w ciemną dziurę i po kilku sekundach pojawia się jakiś nędznie wyglądający
człowiek. Wygląda na Masaja, ale nie ma na sobie ozdób.
Przerażona kręcę głową i pytam Edy’ego: „Tylko ten jeden Masaj jest
tutaj?”. Wygląda na to, że tak, i więzień zostaje wepchnięty z powrotem
do pozostałych, którzy przykucnęli na podłodze. Odchodzimy.
„Chodź, znowu weźmiemy matatu, jest szybsza od dużych autobusów,
i będziemy dalej szukać w Mombasie” – mówi Edy.

Ponownie przeprawiamy się na drugi brzeg promem Likoni, a następnie
jedziemy autobusem na koniec plaży do tamtejszego więzienia.
Jest znacznie większe od poprzedniego. Także tutaj patrzą na
mnie z niechęcią, gdyż jestem biała. Mężczyzna za barierką udaje, że
nas w ogóle nie zauważa. Znudzony czyta gazetę, a my stoimy bezradnie.
Szturcham Edy’ego. „No, zapytaj!”. Nic się nie wydarza, aż
w końcu Edy wyjaśnia mi, że powinnam niepostrzeżenie położyć temu
facetowi nieco kenijskich szylingów. Ale ile? Jeszcze nigdy w życiu
nie musiałam nikogo przekupywać. Tak więc kładę sto szylingów,
co mniej więcej odpowiada dziesięciu frankom szwajcarskim.
Niedbałym ruchem zgarnia pieniądze i wreszcie spogląda na nas.
Nie, w ostatnim czasie nie dostarczono tu żadnego Masaja o imieniu
Lketinga. Siedzi tutaj dwóch Masajów, ale są o wiele, wiele niżsi od
opisanego. Mimo to chcę ich zobaczyć, gdyż strażnik może się przecież
mylić, a pieniądze i tak już wziął. Rzucając mi groźne spojrzenie,
podnosi się i otwiera drzwi.
To, co widzę, szokuje mnie. W pomieszczeniu bez okien siedzą
stłoczeni ludzie, jedni na kartonach, inni na gazetach, jeszcze inni
wprost na betonie. Oślepieni promieniami słońca, zasłaniają oczy rękami.
Tylko niewielkie przejście między siedzącymi jest wolne.
W chwilę potem przekonuję się dlaczego, gdyż nadchodzi jakiś człowiek
z kubłem „jedzenia” i wyrzuca je prosto na betonowy korytarz.
To niepojęte, tak nawet nie karmi się świń! Gdy wypowiadam słowo
„Masajowie”, na zewnątrz wychodzą dwaj mężczyźni, lecz żaden
z nich nie jest Lketinga. Czuję się zniechęcona. Czego właściwie mogę
się spodziewać, gdy go odnajdę?
Jedziemy do centrum, bierzemy inną matatu i jakąś godzinę telepiemy
się w kierunku wybrzeża północnego. Edy uspokaja mnie
i uważa, że tam na pewno znajdziemy Lketingę. Ale nie udaje nam się
nawet wejść do środka. Uzbrojony policjant pyta nas, czego chcemy.
Edy tłumaczy, o co nam chodzi, policjant kręci gjjewą i twierdzi, że
od dwóch dni nie dostali nikogo nowego. Opuszczamy to miejsce
i ogarnia mnie całkowita bezradność.”

Planowała wprawdzie tylko dwutygodniowy urlop, ale po przybyciu do Mombasy, Szwajcarka, Corinne Hofmann, poznała mężczyznę swojego życia – wojownika masajskiego. Została na Czarnym Lądzie ponad cztery lata, decydując się zamieszkać wraz z jego szczepem w kenijskim buszu. Musiała pokonać wiele biurokratycznych barier, zanim zdecydowała się go poślubić.”Jest to relacja z czterech lat, które spędziłam w buszu. Kierowana wielką miłością, wyszłam za mąż za Lketingę, Masaja z Kenii. Tam doświadczyłam nieba i piekła…” – pisze autorka.

Książka do nabycia w księgarni internetowej Albertus.pl w cenie 25.60 Kup…

Autor: Corinne Hofmann
Tytuł oryginału:Die weisse massai
Wydawnictwo: Świat Książki , Czerwiec 2006
ISBN: 83-247-0444-2
Liczba stron: 304
Wymiary: 145 x 205 mm

Kiedy w sierpniu 1998 roku ukazała się „Biała Masajka”, miałam

Lugano, w kwietniu 2003

Fragment:

Drogi Lketingo,
Ufam, że wybaczysz mi to, o czym muszę Cię powiadomić. Nie wrócę do Kenii.
Wiele o nas myślałam. Ponad trzy i pół roku temu tak bardzo Cię kochałam,
że byłam gotowa zamieszkać z Tobą w Barsaloi. Urodziłam Ci
także córkę. Ale od tego dnia, kiedy mi zarzuciłeś’, że dziecko nie jest Twoje,
zmieniły się moje uczucia do Ciebie. Też to zauważyłeś.
Nigdy nie chciałam nikogo innego oprócz Ciebie i nigdy Cię nie okłamałam.
Lecz przez wszystkie te łata nigdy mnie nie rozumiałeś, może
dlatego, że jestem jedną z mzungu. Nasze światy bardzo się różnią, choć
myślałam, że pewnego dnia znajdziemy się razem we wspólnym świecie.
Teraz, po tej ostatniej szansie, jaką mieliśmy w Mombasie, pojęłam, że
nie jesteś szczęśliwy i ja również nie jestem. Nadal jesteśmy młodzi i nie
możemy tak dalej żyć. Wiem, że teraz mnie nie zrozumiesz, jednak po jakimś
czasie także i Ty zobaczysz, że z kimś innym możesz być na powrót
szczęśliwy. Nie będzie Ci trudno znaleźć nową żonę ze swojego świata.

Szukaj jednak kobiety Samburu, a nie znowu białej, zbyt się różnimy.
Pewnego dnia będziesz miał wiele dzieci.
Zabrałam Napirai ze sobą, gdyż tylko ona mi pozostała. Wiem, że nie
mogę mieć więcej dzieci. Bez Napirai nie mogłabym dalej żyć. Ona jest
moim życiem! Proszę Cię, proszę, Lketingo, wybacz mi! Nie jestem już
taka silna, aby żyć w Kenii. Byłam tam zawsze bardzo samotna, nie miałam
nikogo, a Ty traktowałeś mnie jak przestępcę. Sam tego nie dostrzegałeś,
gdyż to jest Afryka! Powtarzam raz jeszcze: nigdy nie zrobiłam nic
niewłaściwego.
Musisz się zastanowić, co zrobić ze sklepem. Piszę również do Sophii,
może Ci pomóc. Cały sklep daję Ci w prezencie. Ale jeśli będziesz chciał
go sprzedać, musisz pertraktować z Anilem, Hindusem.
Jak tylko będę mogła, będę Cię stąd wspomagała. Nie opuszczę Cię
w biedzie. Gdybyś miał problemy, powiedz o tym Sophii. Czynsz za sklep
jest zapłacony do połowy grudnia; jeśli jednak nie masz zamiaru prowadzić
go dalej, musisz koniecznie porozmawiać z Anilem. Podarowuję Ci
również samochód. Dołączam do tego łistu podpisane odpowiednie
oświadczenie. Jeśli zechcesz sprzedać samochód, dostaniesz za niego przynajmniej
osiemdziesiąt tysięcy szylingów, ale musisz znaleźć kogoś odpowiedniego,
kto Ci pomoże. Potem będziesz bogatym człowiekiem.
Lketingo, proszę Cię, nie smuć się. Znajdziesz sobie lepszą żonę, bo jesteś
młody i piękny. Postaram się, aby Napirai zachowała Cię w jak najlepszej
pamięci. Proszę, zrozum mnie! Umarłabym w Kenii, a nie sądzę,
żebyś tego chciał. Moja rodzina nie myśli o Tobie źle, nadal Cię lubi,
jednakże zbyt się różnimy.
Moc pozdrowień od Corinne z rodziną

Witaj, Sophio!
Przed chwilą rozmawiałam z Tobą i Lketingą przez telefon. Jestem bardzo
smutna i bez przerwy płaczę. Powiedziałam Ci, że nie wrócę. I to jest
prawda. Było to dla mnie jasne, zanim jeszcze dotarłam do Szwajcarii.
Ty również trochę’ znasz mego męża. Kochałam go tak, jak nikogo przedtem
w życiu! Dla niego byłam gotowa prowadzić życie, jakie wiodą Samburu.
Bardzo często byłam chora w Barsaloi, ale nie wyjeżdżałam stamtąd,
gdy go kochałam. Wiele się zmieniło po tym, jak wydałam na świat

Napirai. Pewnego dnia powiedział, że to dziecko nie jest jego. Od tamtej
chwili cos we mnie pękło. Dni mijały. Raz było gorzej, raz znów lepiej,
ale zbyt często źle mnie traktował.
Sophio, przysięgam Ci przed Bogiem, nigdy nie miałam żadnego innego
mężczyzny, nigdy! A mimo to musiałam wysłuchiwać tego wszystkiego
od rana do wieczora. W Mombasie dałam mojemu mężowi i sobie jeszcze
jedną szansę. Ałe nie mogę tak dłużej żyć. On sam tego nawet nie zauważa!
Zrezygnowałam ze wszystkiego, nawet z własnej ojczyzny. Pewnie, ja
również się zmieniłam, myślę jednak, że, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności,
jest to normalne. Jest mi przykro, że tak się to wszystko potoczyło.
Gdzie będę żyła w przyszłości, tego jeszcze nie wiem.
Moim największym problemem jest Lketinga. Teraz nie ma już nikogo
do sklepu, a sam nie poprowadzi interesu. Daj mi, proszę, znać, czy chce
sklep zatrzymać. Byłabym szczęśliwa, gdyby dał sobie z nim radę. Jeśli
jednak nie, niech wszystko sprzeda. To samo dotyczy samochodu. Napirai
pozostanie przy mnie. Wiem, że będzie w ten sposób szczęśliwsza. Sophio,
proszę Cię, zatroszcz się trochę o Lketingę, czeka go teraz wiele problemów.
Niestety, nie mogę mu zbyt wiele pomóc. Gdybym wróciła do Kenii,
nigdy więcej nie pozwoliłby mi wyjechać do Szwajcarii.
Liczę na to, że jego brat James przybędzie do Mombasy. Napisałam do
niego. Porozmawiaj z nim, proszę, to mu pomoże. Jestem świadoma, że
Ty również masz wiele swoich problemów, i mam nadzieję, że wkrótce się
ich pozbędziesz. Życzę Ci pomyślności i żebyś znalazła jakąś nową białą
przyjaciółkę. Napirai i ja nigdy Was nie zapomnimy.
Życzę Ci wszystkiego dobrego i pozdrawiam Cię
Corinne

Dalszy ciąg bestsellerowej Białej Masajki
Po archaicznym życiu wśród Masajów, Corinne z córką ucieka od zazdrosnego męża i osiada w Szwajcarii, ale i tu spotykają ją nieoczekiwane trudności. Mimo to z takim samym optymizmem i energią jak w Kenii przystępuje do budowania nowego życia. Ze swoją „afrykańską rodziną” nie traci jednak kontaktu. „W marcu 2003 roku dotykam stopami ponownie afrykańskiej ziemi.”

Autor:
Corinne Hofmann
Wydawnictwo:
Świat Książki , Czerwiec 2005
ISBN:
83-7391-703-9
Liczba stron:
176
Wymiary:
145 x 205 mm

Kto będzie pierwszym chłopakiem, w którym zakocha się Mila? Jest to dla jej przyjaciółek Kati i Hanny ciekawsze niż jakikolwiek teleturniej. Kiedy jednak Mila zaczyna się fascynować nowym stażystą, sytuacja staje się alarmująca!

Wydawnictwo: ADAMUS
Rok wydania: 2005
Oprawa: Miękka
Format: 12.0×20.0cm
Język: polski
Ilość stron: 194
ISBN: 8360333106
Tłumacz: Adamczyk Anna Maria

Pół wieku temu w malowniczym nadmorskim Merham wychowywały się dwie dziewczyny: Celia i Lottie. Razem dorastały i razem przekradały się do willi „Arkadia”, zafascynowane jej mieszkańcami – artystami, żyjącymi wbrew panującym w miasteczku surowym zasadom. Pewnego dnia Celia przywozi przystojnego i bogatego narzeczonego. Lottie zakochuje się w nim od pierwszego wejrzenia. Czy zdecyduje się stanąć na drodze najlepszej przyjaciółce? Pięćdziesiąt lat później do „Arkadii” wprowadza się młoda kobieta z małym dzieckiem, opuszczona przez męża… Dwie niezwykłe historie miłosne, połączone magicznym miejscem we wzruszającej powieści o przeznaczeniu, przypadku i sile uczuć.

Merham, lata 50. XX wieku. Lottie Swift, dziewczynka ewakuowana w czasie II wojny światowej z Londynu, dorasta w szacownej rodzinie Holdenów. W przeciwieństwie do Celii, córki nowych opiekunów, bardzo lubi swoje miejsce na ziemi – malownicze, spokojne nadmorskie miasteczko. Obydwie dziewczynki są jednak na równi zafascynowane Arcadią, domem nad brzegiem morza, i jej mieszkańcami – cyganerią artystyczną. Pewnego dnia Lottie i Celia biorą udział w nieprzyzwoitych jak na tamte czasy wybrykach na plaży, co dla wszystkich ich uczestników ma długotrwałe i tragiczne konsekwencje. Fatum wiszące nad Arcadią nie znika wraz z promieniami letniego słońca. Prawie pół wieku później dom i jego dawni mieszkańcy znów budzą emocje, a jego lokatorzy zmuszeni są do ponownego spojrzenia w przeszłość…

Przeszłość każdego człowieka
jest w nim zamknięta jak karty książki,
którą on zna na pamięć,
a przyjaciele mogą przeczytać tylko tytuł.
Virginia Woolf

Powieść Jojo Moyes to wbrew pozorom nie tyle romans, co znakomita powieść obyczajowa. Pisarka z niezwykłym wyczuciem sportretowała konflikt pomiędzy rodzimymi mieszkańcami Merham a napływową cyganerią, która w sposób absolutny zawładnęła uwagą młodych. To, co fascynuje Lottie i Celię, to oryginalność arkadyjskiej bohemy. Artyści nie tylko zamieszkują w nowoczesnym, egzotycznym budynku, który znacząco wyróżnia się na tle małomiasteczkowej, nadmorskiej zabudowy Merham, ale także negują sztywne ramy obyczajowe, jakie krępują mieszkańców miasta, żyjąc wbrew powszechnie obowiązującym zasadom. Arcadia staje w niedługim czasie synonimem rozpusty i zła; angielską Sodomą i Gomorą rządzoną przez spowitą w jaskrawozielone tiule Adeline; złą królową, przed którą dziewczynki muszą się wystrzegać. Jednak wielobarwny, egzotyczny dom nie jest jedynym zagrożeniem, jakie czyha na młode dziewczęta. Równie niebezpieczne, jak utracenie dobrej reputacji, jest fatalne zauroczenie, które dopada Lottie. Dziewczyna zakochuje się w narzeczonym swojej przybranej siostry, Celii, a uczucie to doprowadza do zerwania ich przyjaźni. Krucha więc okazuje się nie tylko nić wiążąca dziewczynki z nadmorską społecznością, ale i więź pomiędzy dwiema, niegdyś tak dobrymi, przyjaciółkami.

Zakazany owoc to wzruszająca opowieść o sile przeznaczenia i miłości, której dodatkowego kolorytu przydaje umiejscowienie akcji w powojennej Anglii. To powieść o tym, jak smakuje zakazany owoc i jak wielką cenę można zapłacić za jego zerwanie. Jojo Moyes sprawnie prowadzi intrygę, zapętlając kolejne wątki i czekając na ich rozwiązanie aż do samego końca powieści. Sprawne pióro zawdzięcza doświadczeniu zawodowemu – to nie tylko pisarka, ale i dziennikarka; do 2001 roku pracownica czasopisma „The Independent”.

Autorka zadebiutowała w 2002 roku powieścią Sheltering Rain. Rok później wydała Zakazany owoc, który został uhonorowany tytułem Parker Romantic Novel of the Lear 2004, przyznawanym przez Stowarzyszenie Pisarzy Romansów (RNA, Romantic Novelists’ Association) dla najlepszej powieści w tej dziedzinie. I, jak do tej pory, Zakazany owoc jest jedyną powieścią Jojo Moyes przetłumaczoną na język polski. Sytuacja ta ma się zmienić 8 kwietnia 2009 roku, kiedy swoją premierę będzie miał polski przekład najnowszej powieści pisarki z 2007 roku pt. Srebrna zatoka. I powiem krótko: już nie mogę się na nią doczekać!

JOJO MOYES

ZAKAZANY OWOC

Wydawca: Świat Książki
Rok wydania: 2006
Ilość stron: 464 s.
Oprawa: twarda
Wymiar: 120×200 mm
EAN: 9788373917750
ISBN: 83-7391-775-6

„Wuj Oswald” Roalda Dahla to książka, która ma za zadanie rozbawić i rozśmieszyć. Załatwia nam sporą dawkę świetnej zabawy. Należy traktować ją z przymrużeniem oka. Inaczej się nie da. Traktuje o ekscesach seksualnych pewnego osobnika, który wykrył tajemnicze działanie muchy saudyjskiej, tj. owada, który spreparowany służy jako viagra i afrodyzjak pierwszej klasy. Ten mężczyzna, bohater książki, zakłada bank spermysławnych ludzi i geniuszy, aby zbić fortunę. Kto ciekaw jest, jak to się robi i jakie są kulisy tego procederu – powinien przeczytać „Wuja Oswalda”.

Jeśli ktoś byłby ciekaw losów młodego człowieka, który kilkadziesiąt lat temu odkrył coś zdecydowanie lepszego od viagry, dokładnie wypróbował działanie i dorobił się przy okazji majątku, a potem wpadł na pomysł, jak wykorzystać pragnienie wielu kobiet, by posiadać dziecko np. z Einsteinem, Freudem, królem Hiszpanii lub Włoch, Picassem czy też innym znakomitym artystą – powinien sięgnąć po tę książkę. Roald Dahl, znany również z tomiku powiadań „Niespodzianki”, daje tu próbkę swego talentu i poczucia humoru, opisując „swego” wuja Oswalda i jego erotyczne wyczyny.

 
Tytuł oryginalny: My Uncle Oswald
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Grabowski Andrzej
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: literatura współczesna zagraniczna
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 1979
Rok pierwszego wydania polskiego: 1986

Norma uważała, że Wren, przeszczepiony do Littleton z Minnesoty, zapadł na ciężki przypadek pustynnej demencji – syndrom Santa Ana – albo atak małomiasteczkowych lęków, dziwne zaburzenie osobowości czasem dopadające ludzi, którzy utknęli na kalifornijskiej pustyni w samym środku nigdzie. Wyjechał potem, łowić pstrągi gdzieś w pobliżu granicy z Oregonem. Albo w przerębli na jeziorze Michigan. Albo szukać złota w Jukonie. Szczegóły były owiane tajemnicą…”

Bohater „W żywe oczy” Tom Valle był wschodzącą gwiazdą amerykańskich mediów. Jego kariera została zniszczona przez skandal, który wybuchł po ujawnieniu, że w swoich artykułach notorycznie rozmijał się z prawdą, fabrykował fakty. Wiele jego „demaskatorskich” tekstów okazało się plagiatami.

Swoje winy wobec dziennikarstwa Tom odkupuje w niewielkiej redakcji na kalifornijskiej pustyni. Tutaj natrafia na ślad prawdziwej afery. 50 lat wcześniej w katastrofie tamy zginęły 893 osoby. Lecz czy ta historia wydarzyła się naprawdę? Czy może rozgrywa się jedynie w głowie głównego bohatera?

Przez tę przewrotną intrygę niezwykle konsekwentnie przeprowadzi nas James Siegel, autor bestsellerowych „Wykolejonego” i „W matni”, na co dzień dyrektor kreatywny nowojorskiego oddziału agencji reklamowej BBDO.

Czy ta historia wydarzyła się naprawdę? Kto stoi za aferą? Dziennikarz? Czy może amerykański rząd? Te pytania towarzyszą nam od samego początku lektury nowej powieści Jamesa Siegla „W żywe oczy”, która właśnie ukazała się nakładem Wydawnictwa Otwartego.

Siegel opowiada historię dziennikarza na tropie skrywanej przez amerykański rząd afery atomowej. Gdyby nie fakt, że pierwowzorem bohatera stał się Jayson Blair – reporter, który zachwiał wiarygodnością New York Timesa była by to zapewne tylko kolejna dziennikarska powieść sensacyjna… Tymczasem lektura „W żywe oczy” sprawia, że uważneiej słuchamy tego, co mówią nam politycy i dziennikarze.

„Ostatnie tango w Paryżu” Robert Alley

W 1972 r. włoski reżyser Bernardo Bertolucci nakręcił film „Ultimo tango a Parigi”, w którym główne role zagrali Marlon Brando i Maria Schneider. Po premierze wybuchł skandal – cenzura szalała, próbując brutalnie kastrować film, poza tym wniesiono skargę do sądu w Bolonii, żądając konfiskaty dzieła i kary dla jego twórców. Sąd oddalił jednak zarzuty, uzasadniając swoją decyzję walorami artystycznymi utworu. Widzowie oblegali kina i przez długi czas „Ostatnie tango w Paryżu” było największym przebojem kasowym na Zachodzie oraz głównym obiektem zainteresowania najpoważniejszych krytyków, którzy analizowali film pod względem formalnym, moralnym i obyczajowym, odnajdując w nim wiele wartości. Po tak spektakularnym sukcesie zamówiono powieść, która miała być oparta na przebojowym filmie i… znów zapachniało sensacją. Mało znany prozaik angielski Robert Alley napisał „Last Tango in Paris” tak umiejętnie, że powieść tę rychło uznano za pełnowartościowy utwór literacki, o czym zdecydowały subtelności stylistyczne, wnikliwość psychologiczna oraz nastroje, jakie nie pojawiły się w filmie, co – zdaniem wielu znawców – znacznie wzbogaciło pierwowzór Bertolucciego.

Autor: Robert Alley
Oprawa: miękka
Ilosć stron: 192
Format: 130×200 mm
ISBN: 978-83-62344-01-7
Wydawnictwo Interwers